Hoofdstuk I
  Het Dorp

‘Ben zo terug, pap!’ Riep Faye enthousiast voor ze de deur achter zich dicht smeet. Zacht neuriënd strompelde ze over het kleine bruggetje dat haar huis van de rest van de wereld scheidde. Langzaam liep ze het ontwakende stadje binnen, overal begon leven te verschijnen en begon het dagelijkse leven, dat zo verschrikkelijk was vast geroest dat—zelf als zou men het willen—niemand het zou kunnen doorbreken.
    ‘Goedemorgen, Faye.’ Klonk het van haar rechterkant. Faye stak haar hand op, wetend dat het de slager was—nu kwam de bakker.
    ‘Morgen, Faye. Geef je deze aan je vader?’
    ‘Is goed, dank u.’ En ze pakte het brood aan zoals ze dat al negen jaar iedere dag deed. ‘Saai, saai, saai.’ Zong ze zachtjes. Sinds Faye terug was verhuist naar het kleine gat in een provinciale streek, dat voornamelijk uit bos bestond, was iedere dag hetzelfde geweest. Ze was terug gekomen, omdat haar vader niet zonder haar kon en verder had ze die studie literatuur niet echt nodig. Zeker niet als ze ook een boekenwinkel hadden in het dorp. Zoals iedere ochtend begon Faye met het doen van boodschappen, dat ze haalde in het dorp zelf.
    Het dorp was blijven hangen in de middeleeuwen, mensen reden in ouderwetse auto’s, als ze al auto konden rijden, en alle producten werden nog ambachtelijk gemaakt, brood werd gekneed en gebakken, alleen het vlees werd eens in de zoveel dagen binnen gebracht met een vrachtauto—dat was het enige wat er iedere keer anders was, de kleur van de vrachtauto. De populatie in het dorp kwam niet boven de 200 uit en iedereen kende elkaar. Dat laatste was nog wel het irritantst van alles. Wat je ook deed, de volgende dag—nee, het volgende uur—wist iedereen er al van. Verder was het alles zo verschrikkelijk bekend, dat je niet bang hoefde te zijn dat er iets weg was, als je je auto of je huis open had laten staan en weg was gegaan.
    ‘Goedemorgen, meneer Diederick.’ Zei Faye, toen ze de boekenwinkel in kwam.
    ‘Goedemorgen, Faye. Nu al terug?’
    ‘Nu pas.’ Mompelde Faye toen ze een boek van twaalfhonderd bladzijdes terug gaf aan de man. ‘Is er nog iets nieuws binnengekomen?’
    ‘Lieverd, ik ben goed, maar zo goed lopen de zaken nou ook weer niet, als er ééns per maand nieuwe boeken kunnen komen, is het vaak.’
    Faye zuchtte, de boekenwinkel had veel boeken en wonder boven wonder kocht iedere toerist die hier kwam om de cultuur op te snuiven—en dat waren er per maand waarschijnlijk meer dan dat er mensen in het dorp woonden—wel een boek en dus was het een van de best lopende zaken in het dorp. ‘Maakt niet uit, ik neem wel een ander boek.’ Faye liet haar blik langs een van de twee tweemeter hoge boekenkast gaan die de gehele muur besloeg. Haar blik viel op het respectievelijk dunne boek van Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve, Belle en het Beest.
    ‘Zeg nou niet dat je dat boek weer gaat lezen?’ Lachte meneer Diederick toen Faye een vinger op de rug van het boek legde.
    Op dat moment klonk het lieflijke belletje en draaide meneer Diederick zich weg om de volgende klant te begroeten, ‘Je weet wel hoe het hier werkt hè?’ Vroeg meneer Diederick en Faye knikte en liet haar blik nog even over de andere boeken glijden, kijken of er iets anders stond. Iemand ging naast haar staan, maar Faye, die een van de toeristen verwachtte, keek niet op of om en pakte voorzichtig het boek uit the kast en bladerde er langzaam doorheen. Ze zuchtte en keek naar de cover, het beest leek in geen velden of wegen op het mooie beest van Disney—dit was een mens met de kop van iets dat nog het meest weg had van een everzwijn—maar toch wist Faye het beest te waarderen zoals het was. En dát betekende dat het een goed boek was, want het beest wás ook lelijk, maar vanbinnen was hij mooi.
    ‘De vernieuwde versie is beter.’ Klonk het verveeld van haar rechter kant.
    Geschrokken keek Faye op en keek recht in het gezicht van Dimitri, een jongen met rijke ouders die nu in het dorp woonde dat groter was dan deze, een kleine veertig kilometer hiervandaan. ‘De vernieuwde versie?’ Vroeg Faye sarcastisch, denkend aan de Disney film.
    ‘De vernieuwde versie van de Villeneuve. Die ene waarin het daadwerkelijk om Belle en haar Beest gaan, waar alle ingewikkelde verwantschappen en moeilijk vertelde feeëngevechten buiten beschouwing worden gelaten.’
    ‘Oh.’ Mompelde Faye, voor ze zich van hem wegdraaide en haar naam, de datum en het boek op een lijstje schreef, gedag zwaaide naar meneer Diederick en het boekenwinkeltje verliet. Zodra ze het zonlicht instapte, pakte ze het boek, gooide het op een willekeurige plek open en begon te lezen.
    ‘Goedemorgen.’ Groette ze zonder op te kijken en ze voelde hoe er zes eieren in haar ouderwetse mand werden gegooid—de toeristen vonden het geweldig om een meisje te zien lopen die ouderwetse dingen droeg of bij zich had—gevolgd door het paar schoenen dat de schoenmaker had gemaakt voor haar vader. Misschien had die man nog wel het meest veranderlijke werk van het hele dorp, niemand scheurde zijn zool er op een vaste dag er voor de helft af.
    ‘Faye!’ Klonk er ineens heel zelfverzekerd van haar linkerkant.
    Met een beleeft gezicht—van binnen degene vervloekend die het durfde haar te onderbreken tijdens het schattigste stuk van het verhaal. ‘Goedemorg—oh.’ Brak ze zichzelf af, toen ze recht in het gezicht van Mac keek, de meest zelfverzekerde, arrogante, irritante, achterbakse, zelfingenomen, zichzelf-vererende “adonis”, van het dorp. Hij keek naar het boek in haar hand.
    ‘Jij blijft bezig hè?’
    ‘Wat bedoel je.’ Vroeg Faye ongeïnteresseerd terwijl ze haar neus weer in het boek stak en verder liep.
    ‘Dat lezen, dat je je niet dood verveelt, alleen maar die kleine rotlettertjes en nergens de kleinste tekening. Hoe kan je je er dan in “inleven”’ Zei hij spottend, op een toon die duidelijk aangaf dat hij haar napraatte, sinds ze dit gesprek wel vijf keer per week konden voeren, tot grote ergernis van Faye.
    ‘Dat heet fantasie gebruiken, Mac.’
    Mac zuchtte en pakte het boek uit haar handen en keek er kritisch naar, ‘“Hij nam voorzichtig haar hand in de zijne en keek haar in haar heldere ogen.” Nou, klinkt er interessant.’ Hij liet zijn hand waarin hij het boek vasthield slap langs zijn lichaam vallen en geschrokken ademde Faye geschrokken door haar neus in. ‘Romantiek, wat moet je daar nou mee.’
    ‘Het vermogen bezitten om van iemand anders te houden dan enkel van jezelf.’ Mompelde Faye.
    Ineens hing zijn arm om haar schouders, ‘ik ben instaat om van iemand anders te houden.’ Zei hij met een veelbetekende knipoog.
    Faye rolde met haar ogen en keek walgend naar de arm die nu slap op haar schouder lag. ‘Werkelijk.’ Mompelde Faye en ze pakte de hand van Mac tussen duim en wijsvinger, tilde hem op en liet de hand achter haar vallen.
    ‘Zijn we chagrijnig?’ Vroeg Mac op een pesterig toontje.
    ‘Nee hoor.’ Zei Faye sarcastisch.
    Helaas was sarcasme niet iets waarmee Mac bekend was, ‘daar lijkt het anders wel op.’
    Faye, die hem al lang had afgeschreven, zuchtte nog een keer en besloot er maar niet op in te gaan. ‘Ik ga weer.’
    ‘Oké.’ Zei Mac afwezig terwijl hij zijn weerspiegeling in de winkelruit naast hun aan het bestuderen was.
    ‘Doei.’
    ‘Ja, is goed.’ Was het afwezige antwoord.
    Met een zucht begon Faye op de weg terug naar huis, diep weggestopt in de échte middeleeuwen. Nooit hoefde Faye op te kijken van haar boek, de stoepjes en muurtjes wist ze allemaal te vinden en te ontwijken en iedereen die ze tegenkwam—dezelfde die ze iedere ochtend tegenkwam—deed wel een stapje voor haar opzij.
    ‘Hoi, pap!’ Zong Faye toen ze het huisje binnen liep, direct haar mand leeg ruimde en op de bank neerploft om verder te lezen.
    ‘Hoi, meisje.’ Klonk het vanuit de kelder, waar haar vader bezig was met het in elkaar knutselen van een of andere ouderwets ding dat over twee weken af moest zijn, zodat ermee gepronkt kon worden bij de toeristen.
    ‘Schoonheid?’
    ‘Ja, pap?’
    ‘Kan je even komen?’ Met een zucht zwaaide Faye haar benen van de bank en legde het boek weg. Ze liep het trappetje af en kwam in het souterrain, waar haar vader benen onder een groot houten ding staken.
    ‘Wat is er, papa?’
    ‘Wil jij mij eventjes die sleutel aangeven die daar ligt?’ Faye pakte een van de duizenden sleutels die er lagen en legde het in de uitgestoken hand van haar vader.
    ‘Ben je nog mensen tegengekomen in het dorp?’
    ‘Dezelfde als altijd. Oh, en Dimitri en Mac.’
    ‘Werkelijk? Is Dimitri weer terug?’
    ‘Blijkbaar.’ Dimitri ging vaak genoeg voor een tijdje terug naar zijn ouders in De Reef, het naburige stadje, en kwam dan op een compleet willekeurig moment terug en bleef dan weer zolang het hem plezierde.
    Veel vervelende roddels deden over hem de ronde. Zo zou hij gewelddadig zijn en bot, het eerste was nog nooit bewezen, maar het laatste was onmogelijk te ontkennen; Dimitri was onaardig, bot, sarcastisch en pessimistisch. Hij zou ooit de hond van de kippenboer hebben verdronken—dit vertelde de kippenboer op hetzelfde moment over de kop van de desbetreffende hond aaide—en zou Dimitri al drie kinderjuffen hebben vermoord. Verder had hij mevrouw den Verre hebben mishandeld en al drie kleine kinderen hebben vervloekt, met behulp van de zwarte magie die hij van hun huistovenaar had geleerd waarschijnlijk, want de laatste keer dat Faye het checkte, konden mensen niet toveren. Zo waren er nog vele andere roddels, de ene nog ongelofelijker dan de ander.
    De stem van haar vader onderbrak Fayes gedachtegang, ‘en hoe is het met Mac?’
    ‘Oh, geweldig, zo te zien waren z’n tanden weer gebleekt en zitten er nieuwe high-lights in z’n haar.’
    ‘Niet zo onaardig over hem, het is een goede jongen.’
    ‘Voor zichzelf ja.’ Mompelde Faye zo zacht dat haar vader het niet hoorde.
    ‘Geef me die achthoekige sleutel eens aan?’ Haar vader was al lang geleden opgehouden met het gereedschap bij de officiële naam te noemen, sinds Faye nooit begreep welke ze moest pakken wanneer hij het wel deed.
    Ze reek hem de sleutel aan en staarde nog even voor zich uit. ‘Ik weet niet, hij geeft me niet zo’n goed gevoel.’
    ‘Hoezo niet?’
    ‘Ik weet het niet,’ herhaalde Faye, ‘een man die zoveel van zijn eigen spiegelbeeld houdt, moet wel fout zijn.’
    ‘Dat is onzin, Faye. Dat weet je hopelijk zelf ook wel.’
    ‘Waarschijnlijk.’ Mompelde Faye. ‘Ben ik hier nog nodig? Ik heb nog een berg vuil wasgoed dat mijn naam roept.’
    Haar vader lachte even, ‘nee, het is goed zo. Ik wilde gewoon even je stem horen.’
    ‘Oké.’ Faye sprong op en begon met het sorteren van de was.