Hoofdstuk V

      Midnight

    Na drie weken, een reis naar Duitsland en heel veel lange gespreken met Georg, die inmiddels mijn psychiater leek te zijn geworden, veel stiltes gedeeld met Gustav, bij wie ik gewoon kon zitten zonder iets te hoeven zeggen, veel gestaar naar Bill, die na mij de mooist op de wereld was, en na veel serieuze babbeltjes met Tom, die zichzelf had aangewezen om mij weer “normaal” te krijgen, werd het tijd dat ik voor het eerst met de jongens naar buiten kwam.

Dat wil zeggen, dat de jongens voor het eerst met míj naar buiten kwamen. Het was niet dat ze me weg wilde hebben, totaal niet, maar ze wilde wel graag weer dat mijn leven zou worden hervat, sinds we allemaal wel hadden begrepen dat ik niet eeuwig bij hen zou kunnen blijven.

En dus was er die dag dat Tokio Hotel, na een week van hinten, een persconferentie hield, op zoek naar mijn ouders.

Tom en Bill en Georg en Gustav hadden onderling nog in tweetallen zitten kibbelen of het wel slim was—Gustav—al tijd was—Georg—of mijn haar wel goed genoeg zat—Bill—en dat we ons niet zo moesten aanstellen—Tom, maar uiteindelijk werd de knoop doorgehakt, het moest er een keer van komen.

‘Je kan het, ik heb alle vertrouwen in je,’ moedigde Gustav me aan, vlak voor we de deur door moesten waar een hoop begrippen op me wachten, die ik nog niet precies kon thuis brengen, maar ik had door dat binnen de kortste keren de wereld van mijn bestaan op de hoogte zou zijn.

‘Tuurlijk kan ze het, toch Baby?’ Vroeg Tom me, die mij als enige Baby noemde en daarmee de enige was de me een “echte naam” had gegeven.

Ik knikte, ik wist niet eens wat ik moest kunnen, sterker nog; buiten de camera’s, journalisten, fotograven en tijdschriften, wist ik niet eens wat me te wachten stond.

‘Ga je mee?’ Vroeg Bill nog een laatste keer, voor hij door een deur liep.

‘Kom maar,’ zei Tom en hij pakte mijn hand, ‘blijf maar bij mij, dan komt alles goed.’ En dat was waar ik maar op moest vertrouwen toen ik hem door de deur volgde.

Hoe de ruimte eruit zag? Geen idee. Het enige wat ik zag was een hele felle, lang aanhoudende, witte flits. Het flitsen ging door tot we zaten, Gustav en Tom aan mijn zijdes. Nog steeds hield ik Toms hand bijna krampachtig vast, ik had het wel in mijn broek kunnen doen van angst en eigenlijk neem ik het ze nog steeds een beetje kwalijk dat ze me zomaar ineens voor de leeuwen hadden gegooid.

‘Dames en heren, dit is het meisje waar de vrije tijd van ons en het management aan opgaan.’ En met een beweging maakte hij dat de aandacht van ieder wezen in de zaal op mij werd gericht, ik keek enkel lichtelijk afwachtend naar Bill, wachtend op meer.

‘Kan je jezelf voorstellen?’ Vroeg iemand uit de zaal.

‘Spreekt ze eigenlijk wel?’ Vroeg een ander iemand dwars door de eerste heen.

‘Ja, ze spreekt, ze spreekt Duits en Engels, vandaar dat we eerst naar Duitsland zijn gegaan,’ vertelde Tom, ‘We vonden haar in Maryland, hebben daar de tour afgemaakt en zijn in de week dat we vrij hebben hierheen gekomen en we zijn eerlijk gezegd net geland, dus we hopen het niet te lang te maken, ook omdat Baby dit niet al te lang trekt.’

Ik trok het best wel, tot dan toe dan, ik zag niet wat het probleem was. Dat merkte ik ook pas toen de journalisten vragen begonnen te stellen:

‘Stel jezelf eens voor?’ Hier kon ik alleen maar mijn schouders bij ophalen, ik wist niet wie ik was, hoe ik heette, waar ik vandaan kwam of iets ander. Het enige dat ik wél wist was dat ik ouders had die mij kwijt waren, dat ik ongeveer achttien jaar was, dat ik uit Duitsland kwam en dat ik niet Baby heette.

‘Heet je Baby?’

‘Nee, dat is een bijnaam van Tom.’

‘Waar kom je vandaan?’ Ik haalde mijn schouders op.

‘Ben je opzoek naar je ouders?’

‘Ja, en zij zijn hopelijk ook opzoek naar mij.’

‘Wat weet je nog van je ontvoering.’

‘Dat ik in een auto ben gestopt.’

‘Wat hebben de ontvoerders met je gedaan?’

‘Die vraag beantwoord ze niet, volgende vraag.’

‘Ben je daar mishandeld?’ Tom wilde de vraag weer afdoen, mar ik had al geknikt

‘Seksueel?’ ik maakte een onder-andere-hoofdgebaar.

‘Hoe ben je ontsnapt?’

‘Ik wist de kofferbak open te trappen waar ik in lag en daarna ben ik uit de auto gerold.’

‘Hebben ze dat niet gemerkt dan?’

‘Nee, ze dachten dat ik bewusteloos was en de auto maakte nogal veel lawaai door alle hobbels op de weg.’

‘Je bedoelt dat de auto reed?’

‘Ja?’

‘Je bent uit een rijdende auto gerold?’

‘Ja?’

‘En je bent er ongedeerd uit gekomen?’

‘Ja?’

‘Wat ga je nu doen?’

‘Wat doe je als je je ouders vind?’

‘Denk je dat je ouders je zullen herkennen?’

‘Denk je dat jij je ouders zal herkennen?’

‘Hoe zorg je ervoor dat jou ouders je ook daadwerkelijk zullen komen ophalen en niet mensen die zich voordoen als je ouders, maar eigenlijk heel iets anders met je voorhebben?’

Deze vraag shockeerde me. De vragen waren steeds sneller en venijniger op me afgekomen en ik wist niet meer precies wat en hoe ik allemaal moest antwoorden, maar deze vraag trof doel. Er waren dus meer mensen die waren als de Mannen van mijn cel, die in niets leken op de mannen van het management van de band en die zeker niet leken op de jongens zelf. Er waren dus ouders die ook waren als Mannen, wat betekende dat heel de wereld niet meer te vertrouwen was.

Wat moet je in een wereld waarin niemand te vertrouwen is, wat als het enige waar je op kan vertrouwen is, het weten dat je een dezer dagen zal worden geslagen en verkracht, wat als je je hele leven over je schouder moet kijken of er niet een of andere griezel achter je loop die de meest walgelijke dingen met je wilt doen?

Wat als dat jou leven is.

Gustav en Tom zagen direct dat die vraag verkeert was gevallen.

Tom draaide zich gelijk om, ‘ze valt weg.’

Ik voelde de handen van Gustav om mijn middel en het laatste wat ik weet ik dat ik het podium af werd gebracht, voor ik me verloor in mezelf en mijn gedachten.

 

Toen ik weer idee kreeg van waar ik was, lag ik op de borst van Gustav, die kalm naar het plafond lag te kijken. Het eerste wat ik deed was in stille paniek uitslaan, maar al vrij snel kreeg ik door dat zijn ene hand zijn hoofd ondersteunde en de ander losjes op mijn rug lag.

‘Dat ging niet zo goed, hè?’ Stelde hij rustig vast toen hij voelde dat ik mijn hoofd optilde om naar zijn gezicht te kijken.

Hij was niet boos, niet verdrietig, niet blij, hij was—misschien wel in gedachten, ik wist het niet.

‘Bill en David hebben de persconferentie afgemaakt en Bill heeft een filmpje gemaakt met details en dna-tests. We weten in ieder geval dat je niet hiv-positief ben en dat je ouders geen gezochte misdadigers zijn.

Of mij dit verlichting moest brengen, weet ik niet, maar het voelde niet vervelend te weten dat Gustav het me niet kwalijk nam.

‘Zou je het erg vinden als Bill, Tom en Georg hier zouden zijn?’ Vroeg hij tussen neus en lippen door. Ik schudde mijn hoofd, zo goed als dat kan als je met je hoofd op iemands borst ligt, ‘mooi, ze zitten namelijk achter ons op een bank.’

Ik keek op en zag ze daar zitten, hadden ze daar de hele tijd gezeten.

Tom boog zich voorover en ging met zijn ellebogen op zijn knieën leunen, terwijl hij me strak aankeek, ‘Sorry Baby, ik pushte je te ver, het spijt me.’

Ik knikte maar, niet wetend wat ik moest doen. Tom maakte een wenkend gebaar met zijn hoofd en met zijn hand, ten teken dat ik bij hem moest komen zitten.

Hoeveel ik ook gesteld was op de andere jongens, met Tom had ik toch een speciale band, misschien kwam dat om zijn grote kleding, waarvan je het gevoel kreeg dat je altijd kon schuilen wanneer het nodig was, misschien kwam het, omdat hij zo snelgebekt is en altijd de waarheid weet te ontdekken in een web van leugens en onduidelijkheden, misschien kwam het, omdat hij me toch altijd weer dwong door te gaan en vooruit te gaan of misschien was het wel, omdat hij naast streng, ook rechtvaardig, lief en teder was.

Misschien was ik wel verliefd, ja, maar dat had nooit kans van slagen gehad. Kijk naar hem, kijk naar mij, hij leeft een leven dat ik nooit zou kunnen volhouden, want ik ben beschadigd, getraumatiseerd en verwoest, danig erg dat ik nooit meer zal helen.

Toen ik naar buiten kijk prijkte er een schitterende volle maan hoog aan de hemel en besefte ik toen pas dat de kamer baadde in het maanlicht.

Toen mijn oog op de klok viel zag ik dat het al diep in de nacht was en toch waren mijn vier vrienden hier, twee slapend, een half slapen en een klaar wakker en klaar om mij op te vangen wanneer ik zou vallen. Ik legde mijn hoofd in de holte tussen zijn hals en schouder en bewonderde de eerste volle maan van mijn vrijheid, in het midden van de nacht.