Hoofdstuk VII

Evening

 

‘Wat doe jij nou?’ Ik deed mijn ogen open en zag Bill half rechtop in zijn bed zitten. Ik haalde mijn schouders op en keek weer naar buiten, door het raampje. Tom sliep nog danig diep dat een kanonnensalvo hem nog niet zou wekken. ‘Lig je hier al lang?’ Weer haalde ik mijn schouders op. ‘Geen zin om te praten?’ Grijnsde Bill en ik kon ook geen glimlach onderdrukken.

Ik keek naar zijn bed, stond op, pakte zijn deken en kroop tegen hem aan. Na even verbaast te hebben toegekeken schoof hij wat naar achteren en maakte ruimte voor me.

‘Als je maar niet je hoofd haalt om me te gaan zoenen,’ fluisterde hij. We lachte allebei. Waarom we stil deden, weet ik niet precies, misschien wilde we de rest van de bus geen kennis geven van het feit dat we samen in Bills bed lagen.

‘Ik had er nog over gedroomd,’ zei ik rustig, waarom weet ik niet.

‘Naar gedroomd?’

‘Nee, het was fijn. Het begon als altijd, maar later werd het beter.’

‘Later?’

‘Tom bevrijde me.’

‘Ben je soms een beetje verliefd op m’n broertje?’ Vroeg Bill, met een plagende ondertoon, maar toch hoorde je de nieuwsgierige toon eronder.

Ik haalde mijn schouders op, ‘misschien, ik weet niet wat ik dan voelen moet, voorlopig doet ieder gevoel van genegenheid me denken aan mijn gevangenisbewakers.’

‘Wat een dure woorden zo vroeg in de ochtend,’ zei Bill, duidelijk niet beter wetend wat hij anders kon zeggen, ‘misschien gaat dat idee wel weg vanzelf,’ voegde hij eraan toe na een moment van stilte.

‘Ik denk het niet.’

‘Wat een positieve insteek.’

‘Negatief of gewoon nuchter.’

‘Gewoon negatief.’

‘Ik denk dat ik gewoon nuchter ben.’

‘Ik denk dat jij te veel met Tom om gaat.’

‘Misschien dat hij de waarheid gewoon vertelt.’

‘Zo is Tom gewoon, hij gaat altijd uit van het slechtste, zo kan je nooit teleurgesteld worden.’

‘Ik geef hem gelijk, wat helpt het “to get your hopes up” om ze alleen maar terug de grond in geboord te krijgen?’

‘Je hebt even in geluk geleefd.’

‘Wegen die dagen van hopen—valt niet te verwarren met geluk—op tegen de teleurstelling erna?’

Bill bleef even stil, woordeloos vragend om een verklaring.

‘In het begin hoopte ik dat die Mannen niet terug kwamen en dat ik weer werd vrijgelaten, maar ze kwamen altijd terug en dat deed meer pijn dan alleen de lichamelijke pijnen die ze veroorzaakten. Die dagen leefde ik in hoop, niet in geluk. Ik leerde om niet te hopen op vrijheid en verlossing en toen ik uit die auto rolde voelde ik me opgetogener dan ooit, omdat ik er niet op hoopte en er niet op rekende, maar toch lukte het me.’

‘Je praat er de laatste tijd niet meer over,’ merkte Bill op.

‘Ik praatte er nooit over.’

‘In het begin wel.’

‘De eerste dagen.’

‘Waarom ben je ermee gestopt?’

‘Het is raar en ongewoon. Niet dan? Jullie keken allemaal raar op toen jullie het hoorde en toen Georg het aan jullie vertelde, heb ik jullie reacties wel gezien, hoor.’

‘Je zat onder een deken.’

‘Mijn lichaam wel.’

‘Wat kun je allemaal als je … zo bent,’ Bill wist er geen woord voor. Eigenlijk weet ik dat ook niet, het heeft niet echt een naam, je verlaat je lichaam gewoon, klaar.

‘Ik kan niet zoveel, ik kan een situatie waarnemen zoals hij is, ik kan dus dingen waarnemen, niet echt zien of zo, niet als mijn zicht geblokkeerd is, maar toch weet ik wat iedereen doet en waar ze zien. Ik zie het, maar ik zie het niet.’

‘Cool.’

‘Ja.’

‘Niet cool dat het zover heeft moeten komen, maar toch.’

‘Ik snap wat je bedoelt.’

‘Nu weet ik nog niet waarom je er niet meer over praat.’

‘Omdat het nutteloos is, ik heb het vertelt aan mensen die het weten moeten, de politie, en verder maakt het niet uit wie het weet en wie niet. Verder is het ook niet echt iets om trots op te zijn.’

‘Niet echt.’

‘Mensen zijn eerder beschaamt als ze het horen, dan dat ze me kunnen helpen ermee.’

‘Hoe kunnen ze je helpen dan?’

‘Me zo lang zo hard slaan op mijn hoofd tot ik aan geheugenverlies lijd?’

Bill glimlachte halfhartig, niet wetend of het een grapje was of niet.

Een stilte volgde.

‘Je hebt er nooit over gehuild.’

‘Waar moet ik om huilen?’

‘Om je verloren tijd, je voorbijgegane leven, je bedorven levenservaringen, ga zo maar door.’

‘Moet ik erom huilen dan.’

‘Als ik iets verschrikkelijks meemaak, kan ik erom huilen.’

‘Ik heb ook gehuild.’

‘Niet bij ons.’

‘Moet dat dan? Ik heb gehuild toen ik het nog verschrikkelijk vond. Later werd het me gewoon. Het interesseerde me gewoon niet meer, ik wist niet beter.’

‘Maar je moet toch wel eens verlangen of verlangt hebben naar het normale leven?’

‘Wat je niet kent, kan je niet missen.’

‘Maar nu ken je het.’

‘En daar is alles mee gezegd.’

Bill zuchtte, ik weet niet wat hij met het gesprek wilde bereiken, maar hij had het duidelijk niet gekregen.

‘Deed ik iets fout?’ Vroeg ik. Ik gooide het eruit voor ik het had kunnen tegenhouden. Bill negeerde het dan ook. Het was een gewoonte van me geworden die, ondanks mijn veranderde manier van leven, ik nog niet had kunnen afleren.

‘Kom we gaan ontbijten.’

Achter elkaar aan gingen we de trap af. Gustav zat al aan het ontbijt, zoals te verwachten was.

‘Waar kom jij nou vandaan?’ Vroeg Gustav, doelend op mij.

‘Ze was bij Tom op bed gaan liggen.’

‘Hoezo dat dan weer?’

‘Geen idee.’

Beide jongens keken naar mij en ik maakte van de mogelijkheid gebruik door brood te pakken en het te gaan smeren. Ze vroegen me niets, dus ik was ook niet verplicht te antwoorden.

 

De rest van de dag ging voorbij tot die middag. Ik zat in de stoel naast de chauffeur een boek te lezen, dat de jongens voor me hadden gekocht, terwijl de jongens zelf achterin de bus, waar ik sliep op het grote LCD-scherm een of ander horror film aan het kijken waren. De jongens hadden me niet veel vertelt over de film en eigenlijk was ik er ook niet zo erg nieuwsgierig naar; ik had al genoeg horror gezien voor de rest van mijn leven.

Het was dan ook eigenlijk per ongeluk dat ik beeld kreeg van de film; ik wilde enkel een appel schillen toen ik zag dat de deur open stond. Vanaf het aanrecht gezien kon ik net geen totaal beeld op het tv-scherm krijgen en dus liep ik door het gangetje, waar ik in de deuropening bleef staan.

Op het scherm zag ik een vrouw, tussen de twintig en de dertig, met donker haar en veel tatoeages, proberen een ruimte uit te komen. De ruimte was klein en bevatte slechts twee ramen. De deur vloog open en een man verscheen, hij liep op de vrouw af, sloeg haar in elkaar en verkrachte haar. Dit alles was te zien zonder enige romantisering what so ever. Je kon alles zien, tot aan de verschrikkelijke uitdrukking op de vrouw haar gezicht.

Mijn mond was open gezakt en de appel viel uit mijn hand, een zachte schreeuw steeg op uit mijn mond en ik verloor het bewust zijn.

 

Wat er toen gebeurde kon ik enkel vertellen van wat de jongens me hebben vertelt. Mijn appel die op de grond viel trok de aandacht van Gustav, die direct overeind schoot en de tv uit drukte, zonder een woord te zeggen, maar bij mij was het kwaad al geschied: mijn ogen rolde omhoog en ik viel slap op de grond, althans, ik was op de grond gevallen als Gustav me niet op het laatste moment had op weten te vangen. Met behulp van Georg wisten de twee jongens mij op mijn bed te krijgen, waarna ik in een toeval ben geraakt. Ik schokte en de jongens wisten niet wat te doen en belde dus maar het alarmnummer.

Binnen een kwartier was de richting van de bus veranderd en reed achter een ziekenwagen aan, waar ziekenbroeders mij verzorgde en probeerde bij te brengen. Het feit dat ik buiten mijn lichaam kan treden speelde mij hier parten, omdat de ziekenbroeders mij met geen mogelijkheid weer terug op de aarde kregen.

Het enige wat ik, in die drie uur dat ik buitenbewustzijn was, meekreeg, was alles wat mij de afgelopen twaalf jaar was gebeurt: iedere klap, iedere verkrachting, alles, schoot voor mijn geestesoog. Al die lelijke koppen van die mannen, met stoppelbaarden, onderkinnen en onverzorgde huiden zag ik weer boven mij hangen, rood van de inspanning en op en neer bewegend op het ritme van hun stoten. Ik hoorde alle namen die ze me hadden genoemd, alles waar ze me ooit voor hadden uitgemaakt, alles hoorde ik weerklinken in mijn hoofd.

Wat ik als laatste zag voor mijn wereld zwart werd, was hoe ik, als tienjarig meisje, wanhopig probeerde het raam te breken, terwijl de zon voor de zoveelste maal mijn gevangenschap bescheen voor te verdwijnen achter de bomen. Toen de Man binnen kwam en mij wegtrok van het raam, luide de klok binnen in het huis met zes slagen de avond in.