Ieder jaar weer opnieuw. Het o-zo gehate Kerstdiner—voeg hier een eng dreigend muziekje in—waar we “gezellig” met z’n alle aan een tafel gaan zitten om tegen onze wil in te eten (moeder vind zichzelf dik worden tijdens de feestdagen, vader duikt liever het bed in met zijn vriendin en James kan ook wel wat anders bedenken om te doen.            gore eikel) Gelukkig is die klote vakantie ook al weer bijna voorbij, ik word echt gek als ik hier de hele dag opgesloten zit. Op de muziek na, dat is wel lekker.
 
Een zacht klopje op de deur deed September opkijken van haar dagboek.
‘September?’ Het licht bruine, karamelkleurige haar van René Storm kwam om het hoekje kijken. Haar ogen zochten die van haar vader en de kolkende poelen vloeibaar zilver waaruit zijn irissen leken te bestaan.
Ze had zijn oogkleur geërfd, al vond zij nog steeds dat die van haar stormachtiger waren. Haar vader had schitterend grijze ogen die geluk weerspiegelde en liefde straalde. Die van September straalde hooguit kilte uit en weerspiegelde enkel haar eigen spiegelbeeld.
‘Ja pap?’
‘We gaan zo eten, ben je klaar?’
‘Bijna.’ Ze had haar joggingbroek en T-shirt nog aan. Ze had haar blouse en legging al klaar liggen, maar de rok die ze erbij aanmoest was nog spoorloos.
Eigenlijk wist September dondersgoed waar de rok lag, maar ze hoopte dat ze hem niet aanhoefde als ze maar lang genoeg volhield dat ze hem kwijt was.
Het was alsof haar vader haar gedachte kon lezen: ‘ik heb je rok trouwens gevonden.’ En hij gooide het bloedrode ding des onheils naar zijn dochter toe, die het geïrriteerd opving, ‘hij lag achter in mijn sokkenla.’
‘Hoe komt-ie daar nou weer,’ zei September sarcastisch met een overduidelijk gespeelde vragende toon in haar stem.
Hij glimlachte en knipoogde naar haar, ‘zorg je dat je over een kwartiertje beneden ben?’ En hij liep haar kamer uit, de deur achter zich sluitend. Ze trok haar joggingbroek uit en trok de zwarte ligging aan. De zwarte blouse had een paar kreukeltjes in zich, September had gehoopt dat daar niks meer aan te doen kon zijn, zodat ze het niet aan hoefde te trekken, maar haar moeder had gezegd dat het bijna niet te zien was en dat ze zich niet moest aanstellen. September had daarop geantwoord met het argument dat Marjolein September zelf had geleerd dat ze op zulke speciale gelegenheden, er perfect uit moest zien. Marjolein had gezegd dat September dit aantrok of haar kamer—haar muziekkamer—zou op slot gaan. En daarmee had Marjolein de discussie gewonnen.
Haar zwarte stropdas werd tussen haar ondergoed vandaan gegraaid en September keek naar zichzelf in de spiegel. Zwart met rood, om toch nog een beetje in de kerststemming te blijven. Snel smeerde ze nog wat zwarte oogpotlood en rode lippenstift op haar gezicht en schoot in haar pumps, voor ze naar beneden ging.
‘September, wat zie je er toch weer oogverblindend uit.’ Nog voor ze de versierde eetkamer binnen was, hoorde ze haar vader slijmen, ‘Ja toch, James?’
‘Beeldschoon,’ complimenteerde James. September ging zitten. Tegenover haar zat het meisje. Het sletje van haar vader.
‘Dit is September,’ stelde haar moeder September voor aan het meisje.
‘Hallo, ik ben Melinda,’ ze stond half op en stak haar hand uit naar September.
‘Je heet Melinda?’ September maakte geen aanstalten om de hand aan te pakken
‘Ja,’
‘Weet je wat dat betekend?
Het meisje keek verward van September naar haar vader.
‘Melinda is een duister of zwart serpent,’ zei September vernietigend.
‘Oh … nou,’ ze wist duidelijk niet wat ze zeggen moest, ‘en wat betekend September dan wel niet,’ zei ze bitchy alsof ze net een wereld opmerking had gemaakt.
‘Doorgaans is September de negende maand van het jaar. Maar verder betekent het ook zevende.’
‘Waarom zevende? Was je de zevende in de familie,’ zei ze op een toon van een populair meisje, duidelijk was zij op de middelbare school de mooiste, de meest gewilde en de domste waar altijd alle jongens omheen hingen en waar September dagelijks mee te maken kreeg door middel van onoriginele maandopmerkingen.
‘Nee, September was de zevende maand in het Romaanse jaar.’
‘September, doe niet zo naar,’ merkte Marjolein op.
‘Ik vertel alleen maar de waarheid,’ zei September quasi-onschuldig.
‘Wat hebben je moeder en ik je nou geleerd over dat soort uitbarstingen?’
‘Verbaas me.’
Haar vader keek haar aan op die manier die door haar hart sneed. Haar vader was nooit boos of heel verdrietig of heel streng, althans zo leek het. Hij schreeuwde nooit, zijn zachte melodieuze stem was altijd zacht en vriendelijk. Nu trokken zijn wenkbrauwen samen van teleurstelling en deze verandering maakte dat hij eruit zag als een vader die net van zijn drie jaar oude zoontje een grote mond had gehad. Het was ontwapenend. ‘Als je niks vriendelijk over iemand weet te zeggen, kan je beter niks zeggen.’
September maakte schamper een instemmend geluidje en wende haar blik af.
Haar vader ging naast het meisje zitten, terwijl James naast September ging zitten, tegenover haar vader. Als laatste kwam haar moeder nogmaals binnen, Lize helpend met het eten naar de eettafel te brengen.
‘Eet smakelijk,’ wenste Lize hen, toen alles stond.
‘Dank je, Lize, je mag naar huis gaan. Nog een prettige kerst en tot de zevenentwintigste,’ wenste Marjolein haar.
‘Prettige kerst allemaal.’
Ze wenste haar een prettige kerst, waarna ze de kamer verliet en liet de familie alleen met het eten.
‘En, Bar? Ben je al beter geworden sinds vorig jaar?’ Vroeg James.
‘September is non-stop aan het spelen, dus dat zal wel zo zijn,’ schepte haar moeder op, ‘laat vanavond anders weer wat aan hem horen.’
Dit, wist September, werd een avond van horror.