Langzaam wist ik mijn ene voet voor de andere te zetten. Nog nooit had een trap zoveel treden gehad. De derde verdieping. Daar moest ik zijn. Met een wee gevoel in mijn maag opende ik de derde deur aan mijn rechterhand en keek het kamertje in. Een radio speelde wat muziek en in het grote witte bed lag hij. Zijn zwarte haar als een duistere aureool om zijn hoofd gedrapeerd. Naast hem lag zijn broer, in slaap, eindelijk. Langzaam liep ik de kamer in en ging aan de andere zijde van het bed zitten, op de enige nog overgebleven stoel. Ik legde mijn hand op die van hem en keek naar zijn gesloten oogleden. Langzaam begonnen zijn oogleden te trillen en loom gingen ze open. Hij keek lusteloos voor zich uit en het duurde even voor hij door had dat ik naast hem stond. Met moeite wist hij een glimlach op zijn gezicht te krijgen en een verdrietige glimlach kwam van mijn kant terug. Mijn ogen werden vochtig en mijn zicht vertroebelde. Hij opende zijn mond om wat te zeggen maar ik legde mijn vinger op zijn mond om hem tot stilte te manen.
‘Spaar je adem.’ Langzaam bracht hij zijn hand omhoog en pakte de mijne. Ik keek naar het infuus dat zijn hand in ging en een vloeistof erin druppelde. Ik merkte pas dat er een traan over mijn wang liep, toen hij hem met de andere hand wegveegde. Ik pakte zijn hand en drukte hem tegen mijn wang. Hij glimlachte weer en wrikte zijn hand los, om naar het morfine knopje te rijken. Ik begreep dat hij pijn had en stond half op om op het knopje te drukken dat zijn broer half in zijn slapende hand had geklemd. Ik richtte me weer op en keek op de gebroken engel onder me. Van iedereen op de wereld, van alle moordenaars, verkrachters, zieken geesten en ouden mensen die wachten, nee, smeken om de dood, was hij er niet een van die dit verdiende. Waarom moest hem dit overkomen. Ik liet mijn hand door het zijdeachtige haar gaan en drukte een kus op zijn voorhoofd. Hij verdiende dit niet.
I can’t believe this moment’s come
In stilte vervloekte ik degene die hem zo in elkaar hadden geslagen. Ik voelde zijn zwakke hand tegen de zijkant van mijn hoofd. Ik opende mijn ogen weer en keek naar die van hem die nog gesloten waren en toen langzaam weer open gingen. Er klonk wat gekreun van links van ons en we keken opzij. Langzaam zag ik zijn broer omhoog komen en ik liet me weer terug vallen op de stoel. Zijn broer keek gelijk naar de schim in het grote witte ziekenhuisbed en liet toen pas zijn blik op mij vallen.
‘Hoe lang zit je hier al.’ Te lang, want iedere seconde die we hier moesten doorbrengen was er één te veel naar mijn zin. Deze gedachten brachten nieuwe tranen in mijn ogen, die door allebei de broers werden weggeveegd.
‘Hoe gaat het met jou, Tom?’ Vroeg ik half fluisterend aan hem, waarom ik zijn naam erbij zei, weet ik niet, misschien om hem te dwingen om een eerlijk antwoord te geven.
‘Hêh, geweldig.’ Zei hij wonderbaarlijk hard en even waren we alle drie stil, misschien omdat de stem van Tom zo doods had geklonken, misschien omdat we verbaast waren door het plotselinge harde geluid dat door de stilte sneed als een cirkelzaag door papier. Ik legde mijn hand op die van hem, die levenloos op het dekbed lag. Hij trok hem weg, stond op en begon te ijsberen, verschillende onverstaanbare dingen mompelend.
‘Tom.’ Klonk de krakende stem van zijn broer, ‘stop.’ Tom stond terplekke stil. ‘Het gaat al beter, ik word beter.’ Klonk de stem, die amper boven gefluister uitkwam. Toms blik ving de mijne en we keken elkaar aan, beter wetend, maar toch hopend op de woorden die zojuist werden gespoken. De stilte was weergekeerd, enkel verbroken door het gebliep van de hartmonitor.
The noises that you made kept me awake
De deur ging voorzichtig open en een jonge dokter kwam de kamer binnen. We keken hem allemaal verwachtingsvol aan, alsof hij een raar sprongetje zou maken, een grijns op zijn gezicht zou drukken en zou roepen dat het allemaal een grap was. Maar dat zou niet gebeuren, niemand zou komen, dit was echt. De arts glimlachte enkel medelevend naar ons.
‘Allemaal wakker? Zo vroeg?’ Tom knikte en ik keek weg naar de geopende ogen van de jongen in het bed. De dokter liep naar de andere kant van het bed en begon gegevens te noteren.
‘Hoe gaat het met hem?’ Vroeg Tom. De dokter keek nog wat gegevens na en keek toen van mij naar Tom, die nu bij het raam stond. Zijn ogen spraken waar zijn mond dat niet mocht.
‘Er is nog hoop.’ Was het ontwijkende antwoord. Ik hoefde verder niets te horen, ik wist genoeg. Blijkbaar was het ook genoeg voor Tom om te horen, want hij draaide zich abrupt op en keek naar de donkere nacht aan de andere kant van het raam. In de weerspiegeling van het donkere glas vonden onze blikken elkaar en ik wist dat hij zich net zo voelde als ik.
Wenn diezer Tag der letzte ist,
Bitte sag es mir noch nicht
Een zacht gekuch onderbrak ons oogcontact en deed ons beide naar de jongen in het bed kijken, die zwak lag te hoesten.
‘Bill, gaat het?’ Vroeg Tom bezorgt toen het zwakke gekuch maar niet ophield. Ik liep naar de lavabo en schonk wat water in een glas. Ik liep terug en zag net nog hoe Tom een rode vloeistof van Bills vuist veegde.
‘Hij hoest bloed.’ Het glas verspreidde zich over de vloer toen het uit mijn handen viel.
‘Ik haal de dokter.’ En ik wilde me net omdraaien om de daad bij het woord te voegen, toen ik Bill het hoofd zag schudden.
‘Wat!? Bill, dit meen je niet!?’ Riep zijn broer geschrokken uit. Een stilte viel weer toen Bills hoesten nog erger werd en toen ineens ophield. Hij hijgde licht en veegde wat bloed van zijn kin, voor hij zijn blik oprichtte en ons met vochtige ogen aankeek.
‘Moet ik zo verder? Met morfine en zonder stem?’ Hij richtte zijn kin op en liet de sneeën in zijn nek zien, waar de jongens hadden lopen hakken, in de hoop Bill voor eeuwig het zingen te ontnemen. Alsof we die rode strepen ooit konden vergeten. Mijn trillerige handen fladderde naar mijn mond, harde snikken zwollen op uit mijn keel en vonden hun weg door mijn open staande mond. Tom liep naar me toe, sloeg zijn ene arm rond mijn schouders en met de andere pakte hij mijn twee handen, om ze weer omlaag te brengen.
‘Bill,’ Fluisterde ik, terwijl de tranen over mijn wangen liepen, ‘dit meen je toch niet echt, laat je die jongens winnen.’ Een enkele traan biggelde over Bills wang.
‘Ze hebben al gewonnen.’ Een stilte die enkel werd verbroken door de stem van de presentator op de radio die een nieuw nummer aankondigde.
‘Bill, geef niet op.’ Tom probeerde de smekende toon uit zijn stem te weren en sterk te blijven voor zijn broer. ‘Wat is de band zonder jou?’ Wat hij bedoelde was, wat hij moest zonder zijn broer.
‘Jullie hebben elkaar nog.’ We wisten dat Bill precies had begrepen wat Tom bedoelde.
‘Niemand kan jou vervangen.’ Tom fluisterde om zijn trillende stem te verbergen.
‘Lupe komt in de buurt.’ En hij keek naar mij. Tom keek om en schudde zijn hoofd, ook ik kon de leegte niet vullen. ‘Jullie zijn voor elkaar gemaakt, vanaf de eerste dag dat ik met Lupe sprak, toen we nog geen vrienden waren, wist ik al dat jullie perfect waren voor elkaar.’ Zei Bill in één adem, iets wat hem weer liet hoesten. Tijdens de hoestbui keken Tom en ik elkaar even aan. Was het waar? We wendden tegelijk onze blik af en wachtte weer tot Bill weer aanspreekbaar was.
‘If she had wings she would fly away,
And another day God will give her some’
Ik opende mijn mond, maar de gedachte aan mijn volgende zin, liet mijn adem vastlopen in mijn keel. Ik haalde diep adem en liet de woorden eruit lopen voor ik mezelf tegen kon houden.
‘Ik ga je ouders wel bellen.’
‘Lupe!’ Tom draaide zich verontwaardigd om. Ik liet mijn slaphangende armen even opveren en weer lusteloos hangen, ten teken dat ik het ook niet meer wist.
‘Hij heeft gelijk, Tom. Zie het onder ogen. We rekken enkel nog tijd.’
‘De dokter zei dat er nog hoop is.’ Zei Tom die zich vastklampte aan ieder sprankje hoop dat hij kon vinden.
‘De dokter zegt waarvoor hij betaald wordt.’ Was mijn toonloze antwoord. ‘Dat zegt hij al zeventien dagen.’ Ik draaide me om, om een telefoontje te plegen naar een moeder die spoedig haar jongste zoon zou verliezen.
‘Nee.’ Klonk het van Bills kant dit keer. Verbaast en verward keek ik om.
‘Nee?’
‘Nee. Kom hier zitten, ik wil niemand meer dan mijn beste vrienden in de hele wereld.’
‘Maar mam en –’ Begon Tom
‘Die zijn hier niet, ik wil jullie twee.’ Tom liep verslagen, verward en compleet afgemat naar zijn kant van Bills bed. Hij keek mij met twee ogen aan die zijn versplinterde ziel weerspiegelde. Hij strekte zijn armen naar me uit, ik twijfelde, maar gaf me toen over en ging op zijn schoot zitten.
We keken met zijn tweeën neer op de zwakke schim.
‘Praat.’ Was de volgende opdracht.
‘Over wat?’
‘Vertel me nog eens hoe we elkaar zijn tegengekomen.’
‘Maar dat weet je al.’
‘Vertel maar gewoon, ik hoor jullie stem graag.’ We keken elkaar even aan en toen begon ik te vertellen over de chatbox waar we elkaar hadden ontmoet, ondanks het risico. ‘Als ik mijn ogen sluit, slaap ik niet, ik luister nog.’ Fluisterde Bill. Ik slikte een snik in. Tom wilde verder vertellen, maar werd onderbroken door hevig gehoest van Bill. Hij onderdrukte het gehoest en keek ons even in de ogen.
‘Vergeet me nooit.’ Fluisterde hij. Hij snakte nog een keer naar adem, de hartmonitor begon te piepen en toen werden zijn ogen glazig. Ik begon wild te snikken en drukte mijn gezicht bij Tom in de holte tussen zijn nek en schouder. Ik voelde zijn handen over mijn rug strelen, maar voelde niks van hem, nog geeneens ademhalen. Ik kwam overeind en zag Tom met bijna even glazige ogen naar Tom kijken, als Bill naar hem keek. Hij boog zich voorover en deed Bills ogen dicht en zette de wilde monotone piep uit. We hadden geen tijd om ons te bedenken waar de dokter bleef, we wilde hem hier niet eens. Dit was ons moment.
‘Dit was wat hij wilde.’ Fluisterde Tom en hij keek me indringend aan. We zagen wat bewegen in onze ooghoek en keken naar waar Bill vredig lag te slapen. Een pikzwart vlindertje fladderde over ons hoofd en vloog door het open raam, het duister in.
‘Dit was wat hij wilde.’ Herhaalde Tom en we hielden stil, enkel luisterend naar het refrein van het nummer op de radio:
'As strong as you were, tender you go.
I'm watching you breathing for the last time.
A song for your heart, but when it is quiet,
I know what it means and I'll carry you home.
I'll carry you home.'
