Hoofdstuk 1
De uitnodiging

 ‘Oh. Mijn. God. Dat was zó gaaf!’ gilde de vriendin van Siënne nu voor de zeventiende keer in een halfuur.
    Siënne lacht luchtig, ‘werkelijk, Dina? Ik vond er geen donder aan.’
    ‘Mooi, daarvoor had ik je meegenomen, om je te martelen,’ gromde Dina met een brede grijns op haar gezicht, ‘zag je hoe wij een van de weinige waren zónder Tokio Hotel fanshirt?’
    Siënne knikte en wilde net haar mond open doen om er iets over te zeggen toen ze een tik op haar schouder voelde. Ze keek om en keek in het gezicht van een grote brede man met een geblindeerde zonnebril en een pet op. ‘Kan ik u helpen?’ Vroeg Siënne verbaast doch beleeft.
    ‘Goedemiddag, wil je even meekomen, er is iemand die je wilt zien?’ Zei de man met een grappig Belgisch accent, waar Siënne inmiddels gewend moet zijn, na twee dagen in België te hebben doorgebracht. De man vertelde niet wie hij was en waar hij vandaan kwam, hij stond er zomaar uit het niets en verwachtte van haar dat ze zomaar mee kwam, nou dan zou de man van een koude kermis thuis komen. 
    Siënne was opgegroeid in Amsterdam, tussen de koffieshops en de oude enge zwervers met een ernstig sekstekort. Het eerste ding dat haar ouders haar hadden geleerd ná lopen en praten, was dat je alleen met iemand mee ging die je niet kende, als deze persoon de “geheime code” kende—"en dan gaan we onmiddellijk slapen, tussen twee dekens en twee lakens"—en alleen dan, mocht ze mee komen. Al was er iemand die vertelde dat haar ouders onder een auto dood lagen te gaan en alleen zij hen nog kon redden, mocht ze níét meegaan, tenzij meneer natuurlijk de geheime code kende.
    ‘Nu u het zo vraagt, nee, ik kom niet even mee. Ik ken u niet.’
    ‘Het was een retorische vraag.’ Zei de man droog.
    ‘Ja,’ begon Siënne, geen idee hebbende van wat “retorisch” is, ‘en dit was een retorisch antwoord. Kom Dina, we gaan.’
    Dina, vermaakt door de Hollandse bruutheid, bleef even staan en keek van de rug van haar vriendin naar de man.
    ‘Als je dit aanbod afslaat, ben je gek,’ zei de man tegen Siënne’s rug, die zich bruusk omdraaide en de man vijandig aankeek.
    ‘Het spijt me, maar ik houd van mijn leven en ik voel er weinig voor om verkracht, uitgescheurd en half dood in een steeg te worden achtergelaten.’ Het gezicht van Dina vertrok even bij die verwoording, maar verder was ze het wel met haar eens. ‘En als diegene me zo graag wil spreken, komt hij zelf maar.’
    ‘Dat kán hij niet.’ Zei de man bijna wanhopig.
    ‘Dan is het jammer voor hem en nu wegwezen of ik haal er beveiliging bij.’ En met die woorden draaide ze zich resoluut om en sleurde Dina mee, de man negerend.
   Hierdoor hadden ze beide niet gehoord wat de man mompelde. Hij zuchtte, legde zijn platte hand tegen zijn ogen drukte en geïrriteerd zei: ‘Ik bén de beveiliging.’