Hoofdstuk 14

De voorbereidingen

 

Toen ze de keuken in kwam, stonden de twee jongens snel op. ‘We willen je danken. Vanuit het diepste van onze harten.’

Voor de zoveelste keer maakte ze een gebaar en zei dat het goed was. Ze werd er een beetje gek van dat iedereen haar steeds maar bedankte, ieder ander zou in haar plaatst toch hetzelfde hebben gedaan. ‘Ik was nog behoorlijk egoïstisch.’

‘Hoezo?’

‘Ik heb hem niet naar het ziekenhuis gebracht noch aangifte gedaan.’ Gustav kwam ineens op haar aflopen, sloeg zijn armen om haar heen en trok haar in een knuffel.

‘Je bracht de band weer bijeen.’ Ging hij verder, alsof ze niks had gezegd. ‘Als je een paar dagen had gewacht had Tom zelfmoord gepleegd, we hebben hem al van het idee moeten brengen zichzelf van een gebouw te storten.’

‘Alleen het horen van Bills stem die “spring nicht” zong, kon hem zover krijgen het niet te doen.’ Maakt Georg zijn zin af, die haar knuffelde toen Gustav had losgelaten.

‘Maar we zijn er nog niet.’ Siënne had het idee dat ze een enorme partypooper was, maar ze was verpleegster en ze moest nuchter blijven. ‘Ik weet niet of het een goed idee is om hem ineens weer in een zee van paparazzi te gooien, zonder iemand die hij zich echt kan herinneren.’

‘Kan jij mee?’ Vroeg Gustav uit het niets.

‘Pardon?’ Vroeg Siënne met een overslaande stem.

‘Nee serieus, met jou in de buurt is Bill meer ontspannen, we zouden meer bereiken met jou in de buurt. Verder, als hij zijn geheugen terug krijgt, kan hij alles vertellen, plus het deel dat hij niet meer weet, maar jij wel.’

‘Áls zijn geheugen terug komt.’

‘Wat bedoel je?’

‘Misschien is de klap op zijn hoofd slechts een begin geweest. Als mensen een heel erg traumatische ervaring doormaken, kan het menselijk brein zichzelf beschermen, door alles simpelweg te vergeten. Misschien heeft zijn onderbewustzijnde alles achter slot en grendel gegooid. Psychiatrie zou hem kunnen helpen, maar met die klap op het hoofd erbij … ik kan het mis hebben, hoogstwaarschijnlijk heb ik het mis, maar het kan zijn dat Bill nooit meer zijn geheugen helemaal terug krijgt.’

‘Maar hij herinnert zich al weer stukjes?’ Bracht Georg ertegenin.

‘Klopt, daarom zeg ik ook helemaal, misschien kan hij zich dadelijk precies herinneren hoe het eerste meisje rook dat hij leuk vond, maar kan hij zich niet meer herinneren hoe hij zo beroemt is gekomen.’ De twee knikte instemmend.

‘Wanneer kan Bill mee?’

‘Als Siënne meegaat, nu meteen.’ Klonk een stem van achter hun: daar stonden Tom en Bill, hand in hand, alsof ze elkaar nooit meer los zouden laten.

Siënne dacht even na. ‘Wáár zijn Bills spullen?’

‘Zijn nog allemaal in de bus, behalve natuurlijk de kleren die hij die nacht aan had.’ Vertelde Georg.

‘Bill, wil jij voor mij even mijn koffer gaan pakken, ik moet een telefoontje plegen met het ziekenhuis.’ Commandeerde Siënne, Bill knikte en liep naar Siënne’s kamer, Tom achter zich aantrekkend. ‘Dat gaat nog lang duren als ze allebei maar één hand gebruiken.’ Mompelde Gustav en ze grinnikte alle drie. Siënne pakte de telefoon in de woonkamer en toetste het telefoonnummer van het ziekenhuis in.

‘Goedemorgen. Mag ik mevrouw Stevens even spreken?’ Even was het stil aan de andere kant aan de lijn en toen kwam Siënne’s moederlijke mentor aan de lijn.

‘Hallo Siënne, hoe is het met je?’

‘Met mij goed, maar met mijn vriend wat minder.’ Ze besloot maar aan het “vriend” verhaal te blijven hangen.

‘Oh, hoezo dat dan?’

‘Hij moet onvoorzien weg en dat kan helaas niet zonder mij. Mijn vraag was dus of ik misschien mijn vakantie dagen zou kunnen opnemen?’

‘Maar dat betekend dat je volgende week niet naar huis kan, dat weet je hè?’ Siënne knikte, besefte dat men dit niet kan zien en maakte een instemmend geluidje. ‘Oké, dan zie ik jou wel weer verschijnen. En beterschap aan je vriend.’ En met die woorden hing mevrouw Stevens op. Siënne liep terug naar de keuken met het dienblad op haar hand. ‘Iemand wat drinken?’ De twee jongens schudden nee. Siënne haalde haar schouders op, zette het dienblad weg en liep naar haar kamer, om de jongens te helpen inpakken.

‘—was je dus op komen rennen en struikelde je over een knuffelbeest dat op het podium lag!’ Hoorde ze toen ze de deur opende en ze zag hoe de jongen—nog steeds hand in hand—niet meer bijkwamen van het lachen. Een rode koffer lag, met uitzondering van twee paar sokken, leeg op het bed. ‘Dit schiet niet op hè?’ Vroeg ze aan de jongen, die opgeschrokken om keken.

‘Oh, heheh, sorry.’ Grinnikte Tom verontschuldigend. Ze maakte met haar handen een bewegen dat de jongens maar moesten gaan zitten, wat ze ook direct deden. Tom bleef vertellen over vroeger terwijl Siënne meeluisterde en al haar kleren in de koffer legde.

‘Hé,’ Siënne was bijna klaar met pakken toen Gustav ineens om de hoek kwam kijken. ‘Ik heb de vrijheid genomen om Peter te bellen en Patrick is nu onderweg om ons op te halen met de minibus.’ Bill maakte gelijk weer een gespannen indruk. Tom kneep even in zijn hand, maar Bill was Tom nu net een beetje aan het leren kennen, hij vertrouwde Tom nog niet zo erg als hij deed vóór hij zijn geheugen verloor. Siënne pakte zijn andere hand en kneep er ook even in. Dit had meer effect, Bill ontspande aanzienlijk en hij leek iets meer op zijn gemak met het vooruitzicht om zijn oude vriend terug te zien.