Hoofdstuk 4
De kennismaking
 

Het was negen uur toen Siënne wakker werd van de ochtendzon die haar wangen kuste. Ze rekte zich uit en plots kwamen de beelden van gister terug. Ze besloot een lijstje te maken, zoals ze altijd deed als er iets aan de hand was wat ze niet goed kon overzien.

Dingen die ik weet:
    - Ik heb Bill Kaulitz in huis
    - Hij lijdt aan geheugenverlies
    - Hij is heel erg mishandeld. Zijn wenkbrauwpiercing is er zelfs
    uitgetrokken! Gelukkig is zijn tongpiercing er “voorzichtiger”
    uitgehaald, al moet het nog steeds er ruw zijn gegaan, het
    bloedde en het vertoond een groter gat dan dat normaal is.
    zijn tatoo’s zijn allemaal kapot gekrast: de ster in ze lies en heel
    ze  arm is kapot gemaakt, van de tato daar, zie je alleen nog
    maar het stokje van de “F” de  “t 89”. Alleen zijn nek hebben ze
    gespaard.
    - Waarschijnlijk zit er nu iemand die verdacht veel op hem lijkt
    enorm te  hyperventileren, omdat hij zijn tweelingbroer kwijt is
    - Waarschijnlijk zijn er nu een stel mensen op de vlucht die hun
    gevangene kwijt zijn

Dingen die ik doen moet:
    - Tom of enig ander deel van de band zien te contacteren
    - Bill heel voorzichtig duidelijk maken dat hij een
    wereldberoemde zanger is
    - Dat hij aan geheugenverlies lijdt
    - Dat hij een tweelingbroer heeft
    - Dit moet ik allemaal heel voorzichtig doen, als ik te snel ga,
    f lipt hij misschien uit zoals die moeder vorige week op de eerste
    hulp
    - Zorgen dat hij niet in de werkkamer komt, dan ziet hij
    zichzelf tot in het oneindige en ik denk niet dat hij díé schok
    ooit te boven gaat komen en dus moet ik ook de spiegels gaan
    bedekken, het zal ongetwijfeld op het nieuws komen en er op díé
    manier achterkomen is ook nogal lullig
    - Zijn wonden verzorgen
    - Kijken wat hij zich nog wél herinnerd

 Tevreden keek Siënne naar het kladblokje dat ze in tien minuten helemaal had vol gekrabbeld. Misschien was het wel een goed idee om het onderwerp van haar probleem maar eens te wekken en aan de laatste drie punten van lijst te werken. Ze pakte een grote stapel badhanddoeken, liep de kamer binnen en zag de jongen voor het raam staan.
    ‘Hé, wat doe jij uit bed.’ De jongen draaide zich verschrikt om.
    ‘Wie bitte?’ Stamelde hij. Siënne herhaalde haar vraag in het Duits, iets wat al een stuk makkelijker ging dan gisteravond. ‘Ik voel me wat beter. Ik houd niet van stilzitten.’
    ‘Kom toch maar even zitten, we moeten praten. Wil je wat eten? Drinken misschien. We gaan zo wel ontbijten, maar wil je nu misschien iets kleins?’ Al pratende hing ze een handdoek over de spiegel boven het dressoir, naast de tv alvorens te gaan zitten. De jongen—Bill dus—ging zitten op de bank die haaks stond op de bank waar hij op had geslapen en waar Siënne nu zat. ‘Oké, om maar met de deur in huis te vallen. Ik weet je naam niet, ik weet niet waar je vandaan komt, kortom ik weet niks van je.’ Gooide Siënne eruit met een Duitse woordenschat waar ze geeneens weet van had. ‘Kan je wat over jezelf vertellen?’
    Bill scheen diep na te denken. ‘Pizza Margaretha.’ Mompelde hij.
    Typisch mannen! Ergens zit een heel bezorgde tweelingbroer en hij hier herinnert zich slechts zijn lievelingseten! ‘En verder?’
    ‘Een hond en een kat.’
     Kom op jongen! Het belangrijkste uit je leven! Je broer, herinner je broer! Moedigde Siënne hem in stilte aan.
    Uit het niets greep Bill naar zijn hoofd. ‘En een klap.’ Kreunde hij, ‘die voel ik nog steeds.’ Voegde hij er droog aan toe.
    Nou, z’n humor heeft ‘ie nog, dacht Siënne schamper. ‘En je naam?’
    ‘De naam Gordon komt bij me op?’ Mompelde hij.
    Het is iets. ‘Heet je zo?’
    ‘Nee, misschien wel Andreas of … Scotty?’
    ‘Laat maar, we verzinnen zelf we een naam.’ Ik kan hem moeilijk Scotty noemen wanneer Tom hem komt ophalen, die zal me ophangen. ‘Wat vind je een leuke naam?’
    Even was het stil. ‘Tom.’ Zuchtte hij, ‘Ik weet niet waarom, maar die naam voelt goed, alsof die bij me hoort.’
    Siënne slikte even, hij moest eens weten. ‘Aangenaam Tom, ik ben Siënne.’ Stelde ze zichzelf voor en ze reek hem haar hand toe.
    Bill pakte deze aan, ‘Sjenne?’
    ‘Nee, Si-enne.’ Ze stond op, ‘Zal ik wat ontbijt klaar maken?’ Bill knikte en hij hield zijn hoofd tussen twee handen vast. ‘Zal ik een pijnstiller geven?’ Stelde ze voor. Bill knikte weer en bleef daar zitten tot zij terug was gekomen met een aspirine en een bekertje water.