Hoofdstuk 3 
De schade

    ‘Was?’ Vroeg de jongen geschrokken. Siënne kon hem enkel geschrokken aankijken, dit kon niet. Dit kón gewoon niet. Toen kwam ze over haar schok heen en wist ze zichzelf weer in de hand te krijgen. Ze schudde haar hoofd, ten teken dat er niks was en ze ging verder met het schoon maken van de huid van de jongen.
    ‘Das jack, das moes aus.’ En ze begon aan het gescheurde leren jack te trekken dat de jongen droeg. Voorzichtig wisten ze het uit te krijgen en meer blauwe plekken werden zichtbaar. In zijn shirt zaten allerlei gaten en een paar vlekken gaven aan dat de stof vochtig was. Het stonk ook, naar pis of zo. Oh God, dat kan je niet menen! Dacht Siënne verbijsterd, hebben ze op hem gepist! ‘Das shirt auch.’ En voorzichtig werd ook het shirt uit getrokken. Siënne draaide even haar hoofd weg en kneep haar ogen even dicht. Op zijn borst zag blauw onder het bloed dat uit de wonden op zijn borst kwam. STERB HURE, stond er in hoofdletters in zijn borst gekerfd. Welke zieke geesten hebben dit gedaan?! Ze beet op haar lip en begon de wonden schoon te maken.
    ‘Was ist passiert?’ Vreemd genoeg kwam dit niet uit de mond van Siënne maar van de jongen. Verbijsterd keek Siënne hem met grote ogen aan.
    ‘Das weisst du nicht?’ Vroeg Siënne. De jongen schudde zijn hoofd. Oh nee hè, geheugenverlies, Schoot het door haar hoofd, ze hoopte dat dat kwam omdat hij een klap tegen zijn hoofd had gehad, niet omdat zijn brein het had verdrongen en enkel een groot leeg vlak over had gelaten. Het klinkt cru, maar de hoofdwonden zijn beter te genezen en bezorgen geen levenslange trauma’s. Ze besloot hem naar zijn naam te vragen, waarop hij eerst eventjes voor zich uitstaarde. Toen fronste zijn wenkbrauwen licht en keek hij verbaast op naar Siënne, waarna hij zijn schouders ophaalde. Siënne sloeg een hand tegen haar voorhoofd en liet deze over haar gezicht naar beneden zakken waarna ze haar mond vastpakte en hem bezorgt aankeek. Ze werd uit haar gedachtegang gehaald door de jongen die haar iets vroeg. ‘Hè?’ Vroeg Siënne, die niet begreep wat hij had gezegd. De jongen deed of hij iets aan trok. ‘Oh, kleren. Ja, tuurlijk.’ Mompelde ze en ze stond op en liep naar haar kamer. Ze viste haar pyjama uit de kast en was ineens blij dat ze graag in de joggingbroek van haar broer sliep en ooit nog een keer een shirt van haar vader had gejat. Het zou hem waarschijnlijk veel te groot zijn, net als bij haar, maar het was iets. Als het moest, ging ze morgen wel iets voor hem kopen. Ze wilde net de kamer uitlopen toen ze zich bedacht dat ze ooit nog een keer per ongeluk een boxer van haar broer had meegenomen van thuis, omdat ze dacht dat die van haar toenmalige vriend was. De boxer lag helemaal achterin de kast, onder een paar bh’s die niet meer paste. Ze griste snel nog een paar dikke sokken mee en liep ermee naar de jongen. Die stond nu plompverloren in enkel een strakke boxer midden in haar woonkamer. Hij had zijn schoenen en broek uitgetrokken en wachtte nu op haar terugkomst. Siënne reek hem verbaast de kleren toe en kon het niet laten om haar blik over zijn lichaam te laten gaan. Zijn benen waren gelukkig niet zo verschrikkelijk harig als je ze bij sommige jongens zag en Siënne vond wel dat ze mocht zeggen dat die boxer goed gevuld was.
    Net op dat moment bedacht Siënne zich dat ze helemaal geen logeerbed had. Ze wist de jongen duidelijk te maken dat hij vannacht op de bank moest slapen, als haar Duits beter was geweest, had ze hem de keuze gegeven; of het bed, of de bank. De jongen knikte enkel. Ze pakte een paar dekens van onder haar bed en maakte een behaaglijk bed voor hem op de bank. Hij ging er liggen en het moment dat zijn hoofd het kussen raakte, sliep hij.

(als je foutjes vind, laat het me weten ^^)