Hoofdstuk 5
De situatie
 
    Al snel begon Bill te verbeteren. Zijn wonden kregen korstjes en de misselijkmakende bruin/blauw/gele plekken leken langzaam weg te trekken. Hij bleef kontsant binnen, op bevel van Siënne. Overdag ging zij boodschappen doen—ze had inmiddels wat kleren voor hem gekocht—en soms moest ze werken, maar slechts een paar uur, omdat ze had verteld dat ze een “zieke vriend” thuis had. Iedereen geloofde het en daardoor werden haar werktijden ingekort tot maximum vier uur, maar alleen de komende week, daarna werd de zieke vriend geacht beter genoeg te zijn om voor zichzelf te zorgen. Bill bleef binnen wanneer zij weg was, samen met de tv en een werkkamer die op slot zat. Bill had al eens gevraagd wat er in die kamer was en Siënne had gezegd dat het een rommelkamer was. Bill had geopperd om daar dan te gaan slapen, maar dat vond Siënne geen goed idee. Zij zou er wel gaan slapen, dan kon hij in haar bed, als hij dat wilde. Ook de cd’s en de singles van Tokio Hotel waren in de werkkamer verstopt, behalve de eerste versie van Schrei daar leek noch klonk Bill als zichzelf in 2008.
    De verdwijning van Bill Kaulitz was niet onopgemerkt gebleven, het was pas twee dagen dat Bill bij haar in huis woonde, maar er was geen krant te vinden waar niet in koeienletters een variant op TIENERIDOOL BILL KAULITZ VERDWENEN op gedrukt was. Op de radio was in ieder land een hartverscheurende boodschap van Tom te horen, waarin hij smeekte om hulp bij het vinden van zijn broertje. Siënne begon zich met de dag schuldiger te voelen en ze zocht uit alle macht naar een manier om Tom te contacteren. Maar de enige die ze kon bereiken was de politie en als die hoorde dat zij Bill Kaulitz in huis had, zouden ze waarschijnlijk denken dat ze hem gevangen hield.
    Op de derde dag na Bills aankomst, kwam Siënne thuis van een paar uurtjes werken. ‘Tom, ik ben thuis!’ Riep ze. Ze kreeg geen antwoord. Oh God, er zou toch niks aan de hand zijn toch? Misschien had hij de werkkamerdeur open gekregen en had hij alles gezien en was hij in paniek geraakt en had hij zichzelf opgehangen aan het balkon! Siënne schudde haar hoofd en besloot dat ze eerst zou gaan kijken wat er aan de hand was voor ze hals over kop een begrafenis ging regelen.
    Ze vond Bill in de woonkamer, verstard kijkend naar een uitzending van een of andere Duitse zender, terwijl Durch den Monsun keihard door het flatje schalde. ‘Tom?’ Voorzichtig legde Siënne haar hand op zijn schouder, ‘is alles goed?’ Bill hield zijn vinger even op ten teken dat ze stil moest zijn en ze keken samen hoe Tom in beeld verscheen en tegen de camera vertelde hoe hij net had gewonnen met een potje tafeltennis.
    ‘Ik ken hem.’ Schreeuwde Bill over de muziek heen. Siënne—die wist dat dit moment eraan zat te komen—zette de muziek uit en ging op de andere bank zitten. ‘De hele aflevering gaat over een jongen, Bill, zijn tweelingbroer.’ En hij wees op Tom, die gebroken naar zijn schoenen staarde terwijl Georg vertelde wat er die avond gebeurt was.
    ‘Die avond waren we in Dusseldorf aangekomen vanuit België, we gingen direct door naar Essen, waar we de volgende dag een fotoshoot zouden hebben. We logeerde in een hotel en Bill was even gaan wandelen, maar hij is niet meer terug gekomen.’ Toms onderlip trilde even hij onderdrukte een droge snik.
    ‘Die jongen … ik weet niet … ik vóél zijn pijn. Raar hè?’ En Bill wende zich tot Siënne, zijn wenkbrauw—waar ooit een kleine piercing preek—vertoonde een ruw korstje.
    ‘Ja.’ Stemde Siënne afwezig in. ‘raar.’  Ze keek weer naar het beeld en zag Tom en Bill samen lachen tijdens een interview.
    ‘Ze laten de hele tijd kleine stukjes zien van die Bill samen met zijn broer en twee vrienden, ze hebben een band en die is wereldberoemd!’ Ze moest het hem ooit vertellen, maar hoe kon ze dit ooit nog “voorzichtig” brengen?! Hoe Siënne het nu ook zou zeggen, Bill zou direct alles beseffen met wie weet welke gevolgen van dien. ‘Maar dat wist jij al toch?’
    ‘Pardon?’ Vroeg Siënne en ze keek recht in het gezicht van Bill.
    ‘Jij wist dat al.’ Herhaalde Bill. ‘Je hebt hun cd.’ Siënne slikte en knikte toen. ‘Hij lijkt wat op mij hè? We klinken ook hetzelfde.’ En hij keek naar zichzelf op tv. ‘Zou het niet gaaf zijn als ik hém blijk te zijn.’
    ‘Ja, geweldig, dan ben ik gelijk een kidnapper.’ Schamperde Siënne.
    Bill lachte, pakte haar hand en trok haar op de bank naast hem. ‘Maar ik zou ze toch vertellen dat jij me juist gered had.’ Voor hem was het een “wat als” spelletje, maar voor Siënne was het harde werkelijkheid. Ze dacht even na en besloot het spelletje mee te spelen.
    ‘Hoe zou jij dan reageren, ik bedoel als het écht zou zijn?’ En ze keek hem met een speelse blik aan. Hij vatte het ook op als een spelletje en dacht even na.
    ‘Ik denk dat ik eerst echt he-le-maal gek wordt, maar dan zou ik het wel gaaf vinden.’
    ‘En hoe zou ik het je dan moeten vertellen?’ Zei Siënne, die haar hoofd schuin hield en sereen grijnzend in zijn poelen van oneindige bruinheid staarde.
    ‘Ik denk dat …’ even hield hij stil en dacht diep na, ‘Ik denk dat je me alles heel rustig zou moeten gaan uitleggen.’
    ‘Oh. Oké.’ Zei Siënne vrolijk, ‘ik ga even de was doen en blijf jij maar fantaseren over jouw eventuele sterrenleven.’ Beide lachte en Siënne liep naar de badkamer. Diep in gedachte ging ze het zwarte goed sorteren. Ze vond het lederen jack dat Bill droeg op de avond dat ze hem vond. Het jack voelde zwaar en uit gewoonte ging ze alle zakken af. Ze vond niks natuurlijk, de ontvoerders hadden er echt wel voor gezorgd dat hij geen contact kon maken. Maar toen voelde ze iets tegen haar hand aan tikken. iets hards. Ze keek naar de voering van de jas en vond dat een van de naden was gescheurd. Ze stak haar hand erin en voelde iets. Haar vingers klemde zich om twee dingen en ze trok het uit de jas. Het waren een portemonnee en een mobiel.