De volgende ochtend werd Siënne wakker met een verschrikkelijk stijve nek.
    ‘Hé, ben je ook wakker?’ Hoorde ze de inmiddels bekende stem van Bill. Ze knikte, wat behoorlijk pijn deed. ‘Ik ben, geloof ik in slaap gevallen tijdens je verhaal.’
    ‘Ik weet het wel zeker.’ Zei Siënne smalend. ‘Ontbijt?’
    ‘Eerst douchen en schone pleistertjes.’ Zei Bill, die haar een aai over haar hoofd gaf en voorzichtig overeind kwam.
    ‘Ik help wel even.’ Het voelde nog steeds vreemd aan, vanwege alle wondjes op Bills lichaam kon Bill niet zo handig kledingstukken als sokken en T-shirts uit en aan krijgen, daarbij was Siënne’s hulp vereist. Siënne had ook uitsluitend blouses voor hem gekocht en andere los te knopen kledingstukken, zodat hij zijn armen niet te ver omhoog hoefde te doen en dat de wonden op zijn borst en rug weer open gingen.
    Voorzichtig maakte Bill de knoopjes van zijn blouse los en Siënne trok het over zijn schouders. ‘Ene voet.’ Commandeerde ze, waarop Bill zijn knie boog en Siënne zijn sok uittrok. ‘Andere voet.’ Ze gooide de twee sokken en de blouse in de wasmachine. Ze keek naar de wondjes op zijn schouders, nek en rug en ze haalde de pleisters eraf. Bill was inmiddels begonnen met de pleisters op zijn wang en gezicht.
    Zachtjes sloeg Siënne met haar platte hand op Bills blote rug toen ze klaar was. Bill keek speels over zijn schouder. ‘Eerst wassen, dan schoon verband.’ En met die woorden liep ze de badkamer uit en begon in de keuken water te koken voor thee.
    ‘Pleistermeisje!’ Klonk het na een kwartiertje. Ze pakte de EHBO-doos en liep de badkamer in, waar Bill in een boxer op haar stond te wachten. Hij was op de wasmachine gaan zitten en keek haar afwachtend aan. Siënne ging op haar knieën zitten en bekeek de wondjes op zijn been. Eigenlijk was ze niet van plan om daar pleisters te plakken, maar als er een wondje open was gegaan en geïnfecteerd was, zou dat tot een lelijk litteken leiden en dat wilde ze niet op haar geweten hebben. Ze klapte in haar handen, ‘kom eraf.’ Commandeerde ze en ze pakte de joggingbroek die naast haar lag. Voorzichtig hielp ze Bill in de broek en begon de wondjes op zijn rug te bestuderen. Alles was mooi aan het helen en dus ook daar waren geen pleisters meer nodig. Siënne geloofde niet in pleisters, ze waren handig als wondjes bloedde, zodat niet alles vies werd, maar verder konden wonden beter aan de lucht drogen, zo heelde ze ook mooier, mits je ze niet steeds opentrok. De gemene woorden op Bills borst sprongen wel steeds open. Pleisters plakken had geen zin, hechten kon niet, want het waren geen diepen wonden en eigenlijk was het enige dat Siënne kon doen was Bill aan een stoel vast tapen en zorgen dat hij net teveel bewoog. Met een beetje ontsmettingsmiddel ging ze voorzichtig over de wondjes, waarvan er een paar weer waren begonnen met bloeden. ‘Als het pijn doet, moet je het zeggen.’
    ‘Pijn is het bewijs dat je leeft.’ Zei Bill, die jongen las te veel boeken nu hij hier opgesloten zat.
    ‘Pijn is het bewijs dat er iets fout gaat.’ Zei Siënne bitchy terwijl ze vanonder haar wenkbrauwen naar Bill keek. Hij trok zijn kapotte wenkbrauw op en kreeg er weer gelijk een plakkertje op geplakt van Siënne, die had besloten dat zijn borst goed verzorgt was. De wond op zijn wang kreeg drie plakkertjes en toen hielp Siënne hem in een dun katoenen bloesje. ‘Laat maar even open hangen, de wondjes die bloeden, kunnen vast gaan kleven aan de stof en als je ze dan lostrekt—’ ze onderbrak zichzelf en ze trokken allebei een pijnlijk gezicht, ‘laat ze maar even aan de lucht drogen.’ Besloot ze en Bill grinnikte.
    Zo bleven ze elkaar even glimlachend aankijken en Bill streelde een keer zacht met zijn hand over haar wang, ‘dank je.’ Zei hij.
    ‘Waarvoor?’
    ‘Alles.’ Zei hij simpel. De glimlach van Siënne verbreedde. Een irritant, alles behalve subtiel, piepje, gaf aan dat de eieren klaar waren en verbrak hiermee het stille contact tussen de twee. Siënne liep weg en liet Bill alleen achter in de badkamer.
    Nog geen vier minuten later zaten ze samen aan hun ontbijt.
    ‘Waarom liet je Tom niet eerder komen.’ Vroeg Bill, die met zijn vork in zijn bord met roer ei prikte. Het piepende geluid bracht kippenvel op Siënne’s armen.
    ‘Wil je dat Tom eerder komt.’
    Bill haalde zijn schouders op, ‘ik weet niet of het me veel uitmaakt, ik kan hem toch op geen enkele andere manier zien dan een ster. Een rockster … net als ik …’ Hij zuchtte. Het klonk niet opgetogen of blij, eerder terneergeslagen en weemoedig. ‘En toch is het m’n broer, m’n tweelingbroer wel te verstaan.’ Hij drukte zijn duim, wijsvinger en middelvinger op een punt tussen zijn wenkbrauwen, waarna hij zijn vingers over zijn wenkbrauwen gaan en liet ze op zijn beide jukbeenderen rusten zodat zijn hand zijn hele mond bedekte.
    Over de tafel reikte Siënne naar zijn andere hand en nam deze vast in haar beide handen. ‘Hé, het komt wel goed. Hij komt hierheen en ik ben er de hele tijd bij, ik zal hem alvast voorbereiden zodat jij geen vragen hoeft te beantwoorden waar je geen antwoord op weet.’ Achter zijn hand verscheen een glimlachje. De kronkels in Siënne’s maag begonnen weer op te spelen en snel liet Siënne de hand van Bill los, haar blik afwendend. De laatste paar dagen was ze dingen gaan voelen voor Bill, maar dan niet zoals ze, toen ze vijftien was, kon kwijlen bij het zien van, bijvoorbeeld, Sascha Visser of een van de andere tienduizend jongens waar ze tot over haar oren verliefd op was. Dit voelde serieuzer, zoals ze zich voelde bij Jasper, haar vorige vriend. Dit was verliefdheid, échte verliefdheid en geen bevlieging zoals bij Dirk, haar laatste flirt. Maar dat was gekke werk, dit was Bill, Bill Kaulitz en niet zomaar een Bill Kaulitz, nee, dit was een Bill Kaulitz die zijn geheugen kwijt was en dus niet wist of hij misschien toch nog ergens een vriendin had zitten, die misschien net zo in de rats zat als Tom en … Siënne herinnerde zich er nog even aan dat ze ook nog moest blijven ademen en niet zo moest panikeren. Je bent achttien kind, denk rationeel na.
    Alsof Bill haar gedachte kon lezen vroeg hij: ‘is er iets mis?’
    Siënne keek met een ruk op, meer geschrokken van het feit dat hij er zat, dan van de vraag. Ze keek even naar de deuropening, alsof daar iemand stond met het antwoord alvorens ze weer naar Bill keek. ‘Nee niks.’
    ‘Ik zie het aan je.’ Zei Bill met zijn ogen een beetje dichtgeknepen, alsof hij door haar ogen haar ziel wilde lezen. ‘Zeg het maar hoor, ik ga het heus niet doorvertellen.’
    Ze lachten allebei even luchtig, er wás niemand om het aan door te vertellen en zodra er mensen kwamen aan wie hij het wel kon doorvertellen, zouden ze meer geïnteresseerd zijn in zijn toestand dan die van haar. ‘Ik maak me gewoon zorgen over je.’
    ‘Ach, liefje, dat hoeft je toch helemaal niet te doen. Ik red me wel, dat heb ik wel vaker gedaan,’ Hij trok zijn ene mondhoek naar beneden keek denkend omhoog, ‘althans, heb ik gehoord.’ Ze lachten allebei weer. Op dat moment ging de telefoon, Siënne trok haar hand los, beloofde zichzelf plechtig van af nu dergelijke situaties te ontlopen, afstand te gaan nemen van Bill en nam de telefoon op.