Terwijl overal om haar heen mensen helemaal los gingen, stond Siënne uiterst kalm in de mensenmassa. Ze was de hele middag al geweldig hyper geweest, maar toen juist dát kwam waar ze helemaal voor uit Venlo was gekomen, Tokio Hotel, sloeg ze opslag stil en kon ze alleen maar rustig meezingen en op haar tenen staan. Soms had ze voor meezingen niet eens de kracht. Zelfs áls ze probeerde te gillen en te juichen, werd ze duizelig en was ze bang dat ze zou flauwvallen. Voor haar stond een meisje heel wild te zwaaien met een groot bord, waar een of andere leus opstond die het meisje aan de band wilde doorgeven. Het bord was nogal groot en trok dus nogal de aandacht. Net onder het bord door, tussen twee meisjes door had Siënne een prachtig uitzicht op het grote podium.

Om een of andere reden trok ze blijkbaar de aandacht, want ze had vaak het idee dat ze een blik toe geworpen kreeg van een van de bandleden. Maar ze stonden daar met zo veel mensen, dat ze eigenlijk niet verwachtte dat ze echt naar háár keken. Toen Bill weer de kant op kwam waar zij stond en—ongeveer—naar haar keek, knipoogde ze naar hem, waar ze het lef vandaan haalde wist ze ook niet. Een grijns verspreidde zich over het gezicht van de jonge zanger en hij wees naar haar. Siënne’s ogen werden groot en ze keek verbaast naar Bill, die inmiddels al weer verder gelopen was en haar waarschijnlijk al vergeten was. Ze schudde even haar hoofd en wende zich tot haar vriendin. ‘Bill wees geloof ik net naar me.’ Gilde ze onzeker over het gegil heen. Haar vriendin slaakte een gil en sprong vrolijk op en neer. Siënne keek weer terug en bleef even naar Georg kijken, die nu ongeveer vooraan stond.

Siënne was het al weer bijna vergeten dat ze de aandacht van Bill had weten te vangen, toen een paar minuten later Tom heel raar haar kant op keek en met een opgetrokken wenkbrauw en een wat verongelijkt gezicht naar Georg keek, die zijn schouders lichtelijk ophaalde. Siënne zag dit alles aan, terwijl haar lippen de woorden vormde die Bill zong, nog steeds dodelijk kalm. Ineens hoorde ze een gil naast zich, maar niet een gil van verrukking, maar van schrik. Haar vriendin. Ze draaide zich om en ving het meisje op dat uit de armen van haar vriendin dreigde te vallen. Siënne zag de ogen van het meisje omhoog draaien en dicht vallen. Even haar idolen vergetend, wendde Siënne zich tot het meisje en liet haar medische studie op het flauwgevallen meisje los. Zachtjes begon ze op de wang van het meisje te tikken. ‘Wakker worden. Hé, kom eens bij. We kunnen je alleen helpen wanneer je bij bent. Hé.’ Langzaam fladderde de ogen van het meisje open ze keek angstig naar Siënne op. Siënne keek op naar haar vriendin, ‘ga jij voor?’

‘Nee.’ Piepte haar vriendin, ‘doe jij dat maar, jij kunt dat.’ Siënne keek even verschrikt om zich heen. Zij kon dat? Hadden ze het wel over dezelfde persoon? Siënne besloot het vertrouwen van haar vriendin als stimulerend te beschouwen en met haar rug naar het podium toe, begon ze hard naar achteren te lopen, iedereen opzij duwend. ‘Sorry, ze valt flauw. Ze is niet lekker. Personeel, sorry.’ Hoorde ze haar vriendin gillen terwijl het meisje erbij liep alsof ze de rol van de theatrale rijke vrouw speelde, met de rug van haar hand op haar voorhoofd en haar hoofd vreemd draaiend.

Zoals te verwachten was, wilde de laatste twee mensenrijen niet opzij en hun plekje vooraan weggeven, dus werd er veel geroepen en uiteindelijk werd het meisje door drie sterke bewakingsmannen uit de vermoeide armen van Siënne’s vriendin geplukt. Even stonden ze elkaar aan te kijken, compleet van slag en totaal gedesoriënteerd. Beide stonden te trillen op hun benen, Siënne van de krachtinspanning die het gekost had om hun vooraan te krijgen en haar vriendin van de krachtsinspanning die het gekost had om het meisje omhoog te houden en haar vooruit te krijgen. Het duurde dus even voor er een grijns op het gezicht van haar vriendin verscheen en ze Siënne toe gilde “dat ze nu helemaal vooraan stonden!” Siënne was even nog compleet van haar stuk gebracht en het drong dus niet door. Ze ging achter haar vriendin staan en zette een paar stappen naar achter, zodat ze weer zicht kreeg op het podium. Ineens besefte ze hoeveel groter Georg was en drong het pas écht tot haar door: ze stond nagenoeg vooraan! Nu was ze wel de aandacht van de jongens kwijt, maar daar kon ze wel overheen komen. Ze bedacht zich dat net toen ze Bills blik over de mensenmassa heen zag gaan en zijn hoofd licht heen en weer gaan, opzoek naar iets. Zijn wenkbrauwen waren licht gefronst en zijn stem klonk iets afweziger. Zijn blik ging over hoofden van verschillende meiden en even hield zijn blik stil op Siënne, leek het althans. Zijn schouders draaide in de richting waar zijn blik was en er verscheen een brede grijns op zijn gezicht. Hij wees weer, maar dit keer niet naar haar, maar naar haar vriendin, die net een foto maakte. Dat zal het zijn geweest, dacht Siënne en het laatste kwartier van het optreden, keek ze alleen maar, ze zong niet, sprong niet, danste niet, ze genoot alleen, omdat ze het idee had dat haar lichaam niet veel meer aankon.