Hoofdstuk 6
Het contact

 
    Ze keek als versteend naar de zwarte mobiel in haar hand. Haar contactmiddel met Tom, direct klapte ze het mobieltje open en zag tot haar grote opluchting dat deze nog aanstond, Bill had vast zijn pincode niet onthouden. Ze drukte op het pijltje naar beneden en er verscheen een lijst met namen, sommige herkende ze als productiemedewerkers van de band en andere als vrienden. Ze drukte op de acht en direct verschenen alle namen die begonnen met een “T”. Langzaam begon ze naar benden te klikken, vol spanning zag ze alle letters voorbij komen en bijna onderaan stond Tommi. Hier kon ze niet bellen, met Bill zo dicht in de buurt.
    ‘Tom, ik ga eventjes naar buiten oké?’
    ‘Waarom?’ klonk het vanuit de woonkamer.
    ‘De post halen, was ik vergeten.’
    ‘Muts.’
    ‘Danke.’
    ‘You’re welcome.’ Siënne snelde naar de deur en liep de galerij op. Ze liep helemaal naar het verst gelegen eind van de galerij en ging op de brandtrap zitten. Toen viel haar het kleine gele vierkante envelopje op, ten teken dat er een sms ongelezen was. Ze opende de inbox en telde over de vijftig sms’jes van verschillende mensen van het productieteam en nog een aantal wanhopige van moeder en broer. Siënne besloot laatstgenoemde niet langer te kwellen en ze belde naar het nummer dat bij het contact “Tommi” hoorde.
    ‘Tom hier?’ Klonk het aan de andere kant van de lijn. Siënne besefte dat als ze zich rustig zou gaan voorstellen, Tom waarschijnlijk snel zou ophangen.
    ‘Ik heb informatie over Bill.’ Zei ze abrupt in haar beste Duits, dat de laatste paar dagen vele malen verbeterd was. Aan de andere kant van de lijn klonk een luide hap naar adem. Even was het stil.
    ‘Ik luister’ Fluisterde Tom bijna.
    ‘Ik heb Bill drie dagen geleden gevonden en in huis genomen.’
    ‘Je hebt Bill niet.’ Klonk het beschuldigend.
    ‘Jawel.’ Zei Siënne, die deze reactie niet had verwacht
    ‘Waarom zou hij dan niet hierheen komen.’
    ‘Kan hij niet.’
    ‘Waarom niet?! Je houdt hem vast, niet!’ Ook al had Siënne deze reactie half-om-half verwacht, toch kwam het als een klap in het gezicht.
    Siënne besloot kalm te blijven, ‘hij is hier uit vrije wil.’
    ‘Waarom zou hij bij jou zijn als hij ook hier kan zijn! Gestoorde fan!’
    ‘Wil je nou je broer terug of niet?!’
    ‘Wat een stomme vraag! Wat wil je hebben? Een handtekening? Seks? Geld?’
    ‘Even de tijd om te vertellen wat er aan de hand is!’ Snauwde Siënne door de telefoon.
    ‘Goed, goed, ik luister.’
    ‘Ik heb Bill dus gevonden, afgelopen week, drie dagen terug.’ Ze hoorde Tom neerbuigend snuiven. ‘Hé, geloof het of niet hoor. Hij heeft geen flauw idee wie hij is, dus hier zit hij ook prima.’
    ‘Wat bedoel je.’ Nu had ze pas zijn onverdeelde aandacht.
    ‘Hij lijdt aan geheugenverlies, ik denk door een klap die hij op zijn hoofd heeft gehad, daar had hij steeds over althans.’ Aan de andere kant kreunde Tom woedend. ‘Ik weet het, maar hij heeft het hier goed, hij zit op dit moment naar een special te kijken over de band, jullie twee en zijn eigen verdwijning, terwijl jullie eerste cd danig hard door het huis blaast, dat de buren komen klagen. Hij zegt de muziek te herkennen, hij kan het meezingen in ieder geval, maar hij weet niet dat het zijn eigen muziek is.’ Ze hoorde een zachte tik alsof iemand de telefoon neer had gelegd. ‘Tom?’
    ‘Ja, ik ben er nog. Je staat op de luidspreker.’
    ‘Wat is uw naam?’ Hoorde ze een andere stem klinken.
    ‘Siënne Verdi, ik woon in Holland.’
    ‘En Bill is bij jou.’
    ‘Ja.’ Zei Siënne standvastig, waarschijnlijk was dit de manager of zo.
    ‘Kan ik Bill even horen?’ Klonk de timide stem van Tom, die droop van ingehouden emotie.
    ‘Tuurlijk.’ Zei Siënne rustig, ‘maar onthoud, hij weet niet wie hij is, noch wie jij bent.’ Ze stond op en begon weer op het huis af te lopen. ‘Je bent een vriend van me en je hebt gehoord dat ik iemand in huis heb, oké?’
    ‘Kan je niet gewoon zeggen wie ik ben en wie hij is.’
    ‘Lekker subtiel, wat voor reactie denk je daarop te krijgen?’ Mompelde Siënne sarcastisch, ‘ik loop nu naar binnen.’ Zei ze ietwat overbodig, omdat de keiharde muziek van tien meter afstand al te horen was. ‘Tom!’ Riep ze, ‘Tom, doe die muziek zacht!’