Hoofdstuk 20

De werkelijkheid

 

Bills hoofd schudde vier keer heel snel heen en weer, de hartmonitor bereikte een hoogte punt en Bill schoot overeind, gierend ademhalen en zijn ogen waanzinnig ver opengesperd.

‘Bill, wat is er?’ Vroeg Tom verschrikt. Bill keek Tom aan, alsof hij hem nog nooit eerder had gezien.

Even keek iedereen angstig naar Bill, tot deze zijn armen ineens rond de nek van Tom gooide.

‘Tommi, je bent er weer.’ Over de schouder van Bill keek Tom veelbetekenend naar Gustav die in de lucht stompte en zich omdraaide: ‘Hij weet het weer! Hij is terug!’

Nog geen tien seconden later kwam Georg binnen rennen, die een sprong nam en zich op het bed liet ploffen, boven op Bill. Over de ruggen van de twee keken Tom en Gustav elkaar even aan, haalde hun schouders op en sprongen bovenop de twee jongens. Gekir, gekrijs en gelach vulde de even nog zo stille ruimte. Naast de deur leunde Siënne tegen de muur met haar armen over elkaar, met een grote glimlach op haar gezicht en de dokter, die kwam kijken waarom Georg ineens zo plots was weggerend, keek ontzet toe naar het hopje lichamen.

Siënne keek opzij, omhoog naar de vrouw, ‘hij is weer terug.’ zei ze enkel. De vrouw keek haar even niet begrijpend aan, maar toen Siënne met haar wijs- en middelvinger tegen haar slaap tikte, snapte de vrouw wat er gaande was. ‘Doen jullie wel voorzichtig met hem?’ Riep ze over het gedruis heen. Bills gierende lach was het enige antwoord dat kwam. De vrouw vertrok en ook Siënne zette zich af van de muur en draaide zich om, nog steeds achterom naar de jongens kijkend. Het was mooi zolang als  het duurde, maar haar werk hier was nu klaar. Ze had niks meer te betekenen voor Bill noch voor de anderen.  Ze had net een stap richting de uitgang gezet toen ze ineens haar naam hoorde roepen. Ze keek door de open deur naar binnen en zag vier verbaasde jongenskoppies naar haar kijken.

‘Waar ga je heen?’ Vroeg Bill, die nu rechtop zat, leunend tegen Georg en met Tom op zijn schoot. Gustav zat aan het eind van het bed overeind, op zijn knieën.

‘Terug.’

‘Waarom?’

 ‘Ik ben klaar hier.’

‘Hè? Wat bedoel je.’ Bill rolde zijn broer van zijn schoot af, ontwarde zichzelf met de losgeraakte draden van de hartmonitor en stond op.

‘Je hebt me niet meer nodig, je weet alles weer.’ Zei Siënne rustig, als een dokter die net verteld aan een patiënt verteld dat de drie dagen extra die ze moeten blijven, enkel zijn voor controle.

‘Ik dacht dat je me had beloofd dat—’ maar hij onderbrak zichzelf en liet mismoedig zijn hoofd hangen. ‘Oké, is goed. Tot ziens dan.’ En hij sjokte terug naar het bed. Siënne zette het schuldgevoel van zich af—er kwamen nog wel meer meisjes in zijn leven—en vervolgde haar weg naar de uitgang. Ze was halverwege de hal toen ze een hand op haar schouder voelde.

‘Laat je het zo eindigen.’ Het was geen vraag, het was meer een mededeling.

‘Wat moet ik anders?’

‘Teruggaan.’ Zei de stem die iets zwaarder was dan die van Bill.

‘En dan.’

‘Bij hem blijven.’

‘Ik wil geen open deur in trappen, maar hij is beróémt,’ Ze draaide haar handpalmen naar boven en hief haar armen op, alsof ze iets optilde. ‘Hij kan duizenden meisjes krijgen. Wat moet hij met mij?’ En Siënne draaide zich om naar Tom, nog steeds met haar handpalmen omhoog gedraaid en haar handen ten hoogte van haar heup.

‘Hij is gek op je. Ik weet niet of jíj erin gelooft, maar hij gelooft in ware liefde en dat is gaan opbouwen vanaf het moment dat jij heb begon te verzorgen.’

Siënne lachte een harde, sarcastische, vreugdeloze lach. Ze hief haar handen tot schouderhoogte en keek rond over het plafond, met haar mond open, tot een lach vertrokken, en haar wenkbrauwen hoog opgetrokken. ‘Dat is ook alleen maar omdat hij niks anders kende.’

‘Maar dat kan hij nu wel.’ Zei Tom, bijna smekend. ‘En hij vraagt naar je. Hij heeft me al in vertrouwen genomen. Dágen voor hij zich begon te herinneren. Hij kon z’n bék maar niet over je houden. Die jongen is verliefd, Siënne,’ hij keek haar diep in de ogen aan, zijn ogen opengesperd en zijn kin scheef omhoog, ‘verlieft. Verliefd op jóú. En-ga-me-nou-niet-zeggen-dat-je-dat-niet-wilt!’ Zei hij, zo snel dat Siënne de helft ervan gemist had. Siënne keek over haar schouder, naar de deur die naar buiten leidde en voor haar, naar de deur die naar Bill leidde. Even dacht ze na. Ze hóórde hier helemaal niet over na te denken, ze hadden het hier over Bill, Bill die gek was geworden op háár, omdat hij simpelweg niemand anders kende. Over Bill die zo beroemd was dat het gewoon bijna niet meer leuk was. Wilde ze daarom terug naar hem? Vanwege zijn faam? Even keek ze diep in haar hart, achter het deurtje in haar hart, waar een reusachtig hangslot aan hing en waar een bordje aan hing met FOUT GEÏNTERPRETEERD. Voorzichtig opende ze de deur en duizenden en duizenden vlinders vlogen haar te gemoet en begonnen in het wilde weg rond te vliegen in haar buik.

Dat was voor Siënne de cue, ze duwde Tom opzij en sprintte terug naar de Eerste Hulp. Ze pakte zich aan de deurpost vast om niet uit de bocht te vliegen en dook op een verslagen Bill, die verdrietig op zijn bed zat.

Ze legde haar armen om zijn hoofd heen en keek hem liefdevol aan. ‘Nooit meer, zou niet lang genoeg zijn.’ Zei ze enkel.

In Bills ogen prijkte herkenning, hij boog voorzichtig zijn hoofd naar voren en drukte zijn lippen weer op die van Siënne.