Hoofdstuk 9
De reactie

 Als versteend keek Bill naar de posters die op alle drie de muren en het plafond waren geplakt. Zonder wat te zeggen liep hij naar een poster recht tegenover hem en raakte even zijn papieren gezicht aan. Het was de poster waar Bill blij met een arm om zijn broer heen stond. Zijn hand gleed over zijn gezicht en gleed verder naar de naast gelegen poster—ook van Bill—en die daarnaast en die daarnaast. Hij draaide zich om, rondkijkend in totale stilte. Zijn ogen waren reusachtig ver opengesperd en hij knipperde niet, alsof hij bang was dat alles zou verdwijnen zodra hij zijn ogen sloot. Toen liet hij zijn blik weer op Siënne vallen, ‘ben ik dat?’ Fluisterde hij. Siënne slikte en knikte. Een echte reactie was er nog niet gekomen, behalve de complete verbijstering die duidelijk op zijn gezicht te zien was. Zijn hand fladderde naar zijn mond en hij staarde recht omhoog naar een uitgeknipt plaatje van de hele band. Hij mompelde een paar keer “mein Gott” terwijl hij maar rondjes bleef draaien en overal om zich heen keek.
    Op een gegeven moment wilde zijn ene voet draaien, maar bleef deze hangen achter de andere voet waardoor hij zijn evenwicht verloor en viel. Hij probeerde zich op te vangen tegen het bureau maar hij kaatste er vanaf en viel als een hoopje op de grond, wat vast niet fijn voelde vanwege de blauwe plekken, snij- en schaafwonden op en rond zijn knieën.
    Siënne schoot op hem af en liet zich naast zich vallen. Ze keek naar zijn gezicht om zijn reactie te pijlen. Bill bleef strak naar de grond kijken, met blik op oneindig. ‘Bill?’ Siënne probeerde zijn stemming te zien, maar zijn gezicht had een doodse indruk. Ze legde haar hand onder zijn kin en trok zijn gezicht haar kant op. ‘Gaat het?’ Het was waarschijnlijk de stomste en meest voor de hand liggende vraag die ze kon stellen, maar ze moest een reactie van hem krijgen, ongeacht welke.
    ‘Weet … mijn broer het al?’ Het leek hem moeite te kosten om Tom te benoemen als broer, laatst aan dat hij hem bij zijn naam zou noemen.
    ‘Je sprak hem net.’ Nu kreeg ze een volle reactie van Bill: hij schoot overeind, op zijn knieën en keek haar aan alsof ze hem net vertelde dat hij een wereldberoemde superster was. Al scheen dát nog niet helemaal tot hem door te zijn gedrongen. Siënne knikte, als antwoord op de onuitgesproken vraag. ‘Hij wilde je stem horen. En daarom vroeg hij waarschijnlijk ook of je het hier goed had. Je bent een wereldberoemd en veel meisjes zouden in mijn schoenen willen staan, al zouden zij jou misschien voor zichzelf houden.’
    ‘Maar jij niet?’
    Siënne glimlachte vol medelijden naar hem waarna ze haar hoofd schudde, ‘jij hoort op het podium, naast je broer.’
    ‘Maar ik hoor nu ook hier … bij jou.’
   Siënne lachte honend, ‘dat komt omdat ik de enige ben die je kent, maar weet je die namen nog? Gordon, Andreas en Scotty, dat zijn stiefvader, beste vriend en hond van jou en Tom.’ Bill keek haar verbijsterd aan. Ineens liepen zijn ogen vol vocht en wende hij zijn blik af. ‘Wat?’ Er kwam geen reactie, ‘Bill, wat is er?’ hij keek op en nu zag Siënne het duidelijk: schuld.
    ‘Ik weet wel namen, maar geen gezichten. Als ik aan de namen denk, zie ik in een of ander netjes handschrift de naam staan, maar ik kan me er geen voorstelling van maken.’ Siënne sloeg haar beide armen om zijn nek en trok hem dicht tegen zich aan.
    ‘Het komt wel goed.’ Ze voelde hoe Bill een hand op haar rug legde
    ‘Wanneer moet ik terug?’
    Siënne trok zich even van hem af, ‘je móét niks. Maar Tom komt zondag. Waarschijnlijk met wat mensen van de band en misschien ook met je moeder.’
    ‘Als we nou gewoon even een week wachten, dan …’ Hij wendde zijn blik af.
    ‘Dan wat? Bill, wat dan? Dan ben je hier nog meer gewend en wil je hier écht nooit meer weg?’
    ‘Nee, dan zien ze me niet … zo.’ En hij keek naar zijn armen, waar overal blauwe plekken en korsten zaten.
    ‘Tom is een grote jongen, vast een fan van horror, die is wel wat gewend. Verder waren jullie twee ook niet de rustigste twee jongens die ik heb gezien.’ Siënne wist dat je broer zo zien, anders was dan een wildvreemde te zien worden afgemaakt door een of andere wilde seriemoordenaar in een film, maar … ze kon moeilijk zeggen dat Tom waarschijnlijk gek zou worden en nog meer instorten als dat hij was, als hij Bill zo ziet. Liegen was hier het beste om te doen.
    Bill pakte haar ineens om haar heupen en trok haar tegen de muur waarna hij zijn hoofd op haar schouder legde en zijn armen om haar heen sloeg. ‘Vertel wat over mij.’ Beval Bill.
    ‘Ik ben bang dat je dat aan de verkeerde vraagt, ik weet niks over je.’
    Bill keek even om zich heen, ‘als ik deze kamer zo zie, geloof ik daar niks van.’
    ‘Ik weet alleen hoe je bent voor de camera en ik weet alleen dat van je wat je verteld hebt.’
    ‘Vertel dat dan.’ En dus begon Siënne te vertellen. Over alles wat ze over hem wist. Sommige stukken sloeg ze bewust over, dat waren dingen die Tom hem moest vertellen, zoals dingen rond hun eerste singel en hun eerste album. Ook de roddels moest Tom maar vertellen, dan hadden ze wat te lachen.
    Na drie uur vertellen was Bill in slaap gevallen op haar schouder. Siënne liet hem maar slapen, het duurde al zo’n tijd voor hij eindelijk in slaap was, omdat iedere manier van liggen pijn deed aan zijn rug, borst, benen, armen, hoofd en nek. Terwijl Siënne naar alle posters bleef kijken vielen haar oogleden langzaam dicht.